ไม่ช้า อวี๋เป่ยหมิงก็มาถึง แค่สบตากับซางเฟยหว่านอย่างรวดเร็ว เขาก็เข้าใจเจตนาของเธอทันที
"สามีคุณซู ไปนั่งพักสักครู่ที่หอดอกไม้ด้านหลังเถิด"
สามีคุณซูไม่ได้ตอบรับทันที แต่กลับมองไปยังคุณหนูซูก่อน จนกระทั่งอีกฝ่ายโบกมือให้ เขาถึงได้โล่งอกอย่างเห็นได้ชัด แล้วเดินตามอวี๋เป่ยหมิงไป
เมื่อถึงหอดอกไม้ สามีคุณซูก็ฉวยมือของอวี๋เป่ยหมิงขึ้นทันที แล้วถามอย่างเป็นห่วงเป็นใจ "เสี่ยวอวี๋ ห่างหายไปกว่าครึ่งปี ตอนนี้สบายดีหรือ คุณซางรักใคร่นายหรือไม่ พ่อสามีของนายยังกลั่นแกล้งนายอยู่หรือเปล่า"
อวี๋เป่ยหมิงไม่คุ้นชินกับการจู๋จี๋กันแบบนี้ แม้ต่อหน้าคนที่ดูเหมือนจะสนิทสนมเป็นเพื่อนกันมาก ๆ ก็ไม่ชอบเช่นกัน
เขาคืนมือกลับอย่างไม่บ่งบอกอะไร แล้วตอบ "ผมสบายดี แล้วนายล่ะ"
สามีคุณซูยกมือขึ้นลูบท้องตนเอง "ฉันจะดีหรือไม่ ก็ดูอยู่ที่ท้องนี้ว่าจะคลอดออกมาเป็นลูกสาวหรือไม่ ถ้ายังเป็นลูกชายอีก ฉันก็คงไม่มีทางรอดแล้ว!"
ขณะพูด หยดน้ำตาลใสก็ไหลลงจากหางตาของเขา
พอตระหนักได้ว่าตัวเองเสียมารยาท เขารีบกดผ้าเช็ดปากลงที่หางตา "ฉันห้ามร้องไห้ไม่ได้ ไม่อย่างนั้นอีกครู่ตาจะแดง ถ้าเธอเห็นเข้า เธอก็จะโกรธฉันอีก"
ตอนที่เขายกมือขึ้น แขนเสื้อไถลลง เผยให้เห็นรอยฟกช้ำและรอยแผลเป็นบนผิว
อวี๋เป่ยหมิงขมวดคิ้ว "รอยแผลที่แขนนายมาจากไหน"
สามีคุณซูยิ้มอย่างเศร้าสร้อย "จะมาจากไหนได้อีกล่ะ คนอย่างเธอน่ะ ต่อหน้าคนภายนอกเป็นสตรีผู้สุภาพอ่อนโยน แต่พออยู่บ้านก็อารมณ์ไม่แน่นอน ขึ้นชื่อว่าตีเฆี่ยนเมื่อไรก็ได้ตามใจ"