จางเสวี่ยเสวี่ยได้ยินแล้วรู้สึกขำจนพูดไม่ออก:
"คุณน่าสงสาร? งั้นก็มีสิทธิ์เหยียบย่ำชีวิตคนอื่นได้ตามใจ? ทำไมหลานชายคุณต้องแลกด้วยชีวิตคนอื่น? แล้วฉันจะมีเหตุผลอะไรต้องช่วยคุณ?"
คุณนายเฟิงคิดว่าจางเสวี่ยเสวี่ยยังรังเกียจว่าเงินน้อย รีบพูดขึ้นว่า "ถ้าเธอคิดว่าสองพันล้านน้อยไป เรายังคุยกันได้ ขอแค่เธอช่วยหลานฉันได้ ตราบใดที่ฉันจ่ายไหว เงินเท่าไหร่ก็คุยกันได้! ส่วนผู้ชายคนนี้…"
เธอเหลือบมองหลงอ้าวเทียนอย่างเฉยเมย "ถ้าเธอช่วยหลานฉันได้ โดยไม่ต้องใช้วิธีแลกชีวิตก็ยิ่งดี ถ้าไม่จำเป็นจริงๆ ฉันก็ไม่อยากทำให้มีใครตาย"
สีหน้าจางเสวี่ยเสวี่ยค่อยๆ เย็นลง: "ฉันยังไม่กล้าพูดว่าเงินซื้อได้ทุกอย่าง คุณกลับกล้าจะใช้เงินซื้อชีวิต? คนตายแล้วก็ตายแล้ว เงินมากมายแค่ไหนก็ซื้อกลับมาไม่ได้ ตอนมีชีวิตอยู่ก็ควรใช้ทุกวันให้คุ้มค่า พอตายไปแล้วก็ควรจากไปอย่างสงบ แต่คุณกลับไปวุ่นวายกับเขา ทำให้วิญญาณเขาไม่สามารถไปยมโลกได้ คุณคิดว่านั่นเป็นการทำเพื่อเขางั้นหรือ?"
"ฉันทำเพื่อเขาแน่นอน! ฉันต้องช่วยหลานฉัน ไม่ว่าจะแลกด้วยอะไรก็ตาม!"
"ถ้าเธอไม่ช่วยหลานฉัน ฉันจะหาทางเอง!" คุณนายเฟิงไม่สนใจอะไรทั้งนั้น จะเข้ามาดึงตัวเฟิงเจียเป่า "กลับบ้านกับยาย ยายจะหาทางทำให้หลานฟื้น! กลับบ้านกันเถอะ กลับบ้าน!"
เสียดายที่วิญญาณกับคนนั้นต่างกัน สิ่งที่หล่อนเห็นอยู่ข้างหน้าคือแค่เศษวิญญาณอันโดดเดี่ยว เป็นเพียงเงาจางๆ ไม่มีร่างกายจริง และหล่อนก็ไม่สามารถจับมือเขาได้เหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว