หลงอ้าวเทียนหายใจหอบๆ พูดว่า "พวกคุณเป็นคนฝังฉันลงไป นอกจากฉันแล้วยังจะมีใครอีก? ป้า...คุณยาย ผมขอร้องคุณเถอะ ขอให้ปล่อยผมไปเถอะ!"
"เป็นไปไม่ได้!" คุณนายกัดฟันพูด "ชีวิตของแกมีไว้เพื่อแลกกับหลานชายของฉัน หลานชายฉันยังไม่ปีนออกมา แกจะมีสิทธิ์อะไรออกมา? ฝังใหม่ เอาเขาไปฝังใหม่อีกครั้ง!"
"ฮี่ฮี่..." เสียงหัวเราะที่สดใสเสียงหนึ่งดังขึ้นจากป่าไม้ข้างๆ อย่างกะทันหัน
"สนุกจริงๆ หลานชายเธอตายแล้ว ก็ไม่ให้คนอื่นมีชีวิตอยู่ได้หรือ? โลกใบนี้ก็ไม่ใช่บ้านของเธอสักหน่อย เธอมีสิทธิ์อะไรมาอำมหิตขนาดนั้น?"
หลงอ้าวเทียนมองไปตามเสียง ก็เห็นหญิงสาวคนหนึ่งสวมชุดกระโปรงสีเขียวหยกเดินออกมาจากพุ่มไม้ เดินเข้ามาใต้แสงจันทร์ เผยให้เห็นใบหน้าที่อ่อนหวานและอ่อนโยน
คุณนายปกติไม่ชอบเล่นโทรศัพท์และดูโทรทัศน์ จึงจำจางเสวี่ยเสวี่ยไม่ได้ คิดว่าเธอเป็นแค่คนที่บังเอิญผ่านมา
เธอพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา "เด็กสาว ค่ำขนาดนี้ไม่ควรไปวิ่งเล่นตามภูเขาตามเขา รีบออกไปจากที่นี่ซะ!"
จางเสวี่ยเสวี่ยพูด "คนแก่ควรนอนเร็วตื่นเช้า ว่างๆ ก็เต้นระบำจัตุรัส ค่ำขนาดนี้เธอไม่ควรมาวิ่งบนภูเขา กลับบ้านไปเถอะ"
คุณนายขมวดคิ้วจ้องจางเสวี่ยเสวี่ย "แกมาหาเรื่อง หรือว่าอยากยุ่งเรื่องชาวบ้าน?"
จางเสวี่ยเสวี่ยหัวเราะ "ฉันไม่ได้มาหาเรื่อง และก็ไม่อยากยุ่งเรื่องชาวบ้าน ฉันแค่มาช่วยคน"
คุณนายถาม "ช่วยคน? ช่วยใคร?"
จางเสวี่ยเสวี่ยชี้ไปที่หลงอ้าวเทียน "รับคำสั่งคนอื่นมา ขอช่วยชีวิตเขาหน่อย"