จางเสวี่ยเสวี่ยยังคงยิ้มหวาน "ใช่หรือเปล่า? ลองคิดดูดีๆ อีกที ว่าเคยเห็นฉันที่ไหน"
หลงอ้าวเทียนเพิ่งจะสังเกตเห็นว่าบนกล่องไฟโฆษณาที่ป้ายรถเมล์ ดาราสาวที่เป็นพรีเซนเตอร์ลิปสติกนั้น ก็ดูคุ้นตาอยู่เหมือนกัน
เขามองจางเสวี่ยเสวี่ย แล้วก็มองดาราสาวในโฆษณา แล้วจู่ๆ ก็คิดออก "อ๊าาา! คุณ คุณ คุณคือจางเสวี่ยเสวี่ย? คุณคือดาราดังจางเสวี่ยเสวี่ย!"
รอยยิ้มของจางเสวี่ยเสวี่ยยิ่งกว้างขึ้น "ในที่สุดคุณก็คิดออก ฮ่าๆ ดูเหมือนว่าฉันจะยังมีชื่อเสียงอยู่บ้างนะ"
หลงอ้าวเทียนตื่นเต้นมาก "คุณเป็นจางเสวี่ยเสวี่ยจริงๆ เหรอ? ดาราดังระดับแนวหน้า! เมื่อก่อนผมเคยดูละครที่คุณแสดง แต่ในเรื่องคุณแต่งตัวเป็นชุดจีนโบราณ กับในชีวิตจริงก็มีความต่างกันนิดหน่อย เลยทำให้ตอนแรกผมจำไม่ได้ ขอโทษด้วยนะ"
"ไม่เป็นไร ไม่ถือสาหรอก" จางเสวี่ยเสวี่ยไม่มีมาดเลยแม้แต่น้อย ยิ้มอย่างเป็นกันเอง
เธอยิ้มแล้วพูดว่า "เมื่อกี้คุณเห็นฉันลงมือแล้ว ถ้าเรื่องนี้แพร่ออกไป ฉันจะมีปัญหามากมาย เพราะฉะนั้น เดี๋ยวฉันจะลงมือกับคุณ คุณไม่ต้องกลัวนะ"
หลงอ้าวเทียนตกใจทันที "ลง ลงมือ? หมายความว่ายังไง? คุณจะทำอะไรผม?"
นึกถึงตอนที่จางเสวี่ยเสวี่ยลงมือกับคนพวกนั้นเมื่อกี้ แค่สะบัดมือ ก็โยนสายแสงออกมามัดพวกบอดี้การ์ดสุดโหดพวกนั้นไว้ได้ทั้งหมด
ตอนจะจากไป ก็แค่ดีดนิ้วป๊อกเดียว พวกบอดี้การ์ดที่ยังร้องขอชีวิตอยู่ก็สลบไปทั้งหมด แถมจางเสวี่ยเสวี่ยยังไม่รู้ว่าใช้คาถาอะไร