ไม่กี่ชั่วโมงต่อมา ซางเฟยหว่านและอวี๋เป่ยหมิงก็มาถึงโถงผู้โดยสารขาออกของสนามบินปักกิ่ง
ในเวลานี้ โทรศัพท์จากรัฐมนตรีเมิ่งก็ดังเข้ามา:
"ท่านประมุขเขา ข้อมูลที่ท่านต้องการ ผมจัดระเบียบเรียบร้อยแล้ว ส่งไปที่โทรศัพท์มือถือของท่านแล้ว"
"ขอบใจมาก เหล่าเมิ่ง"
"เหตุใดท่านถึงจู่ ๆ ต้องการสิ่งเหล่านี้ หรือว่าท่านเตรียมจะลงมือสืบคดีนี้ด้วยตัวเอง?"
"อืม ฉันอยู่ที่สนามบินแล้ว"
"อะไรนะ?!" รัฐมนตรีเมิ่งตกใจอย่างมาก รีบกล่าวทัดทาน "ต่อให้ท่านต้องการสืบคดี ขอเพียงบอกหนึ่งเสียง ผมสามารถส่งคนไปสืบให้ได้ ท่านมีตัวตนพิเศษ เกี่ยวข้องยิ่งใหญ่ จะไปเสี่ยงด้วยตัวเองได้อย่างไร?"
"ท่านประมุขเขา ต่างประเทศจนถึงตอนนี้ยังมีปีศาจร้ายและพวกนอกลู่นอกทางอีกมาก เผื่อ! ผมหมายถึงเผื่อ... จะทำอย่างไรดี?"
อวี๋เป่ยหมิงหัวเราะเบา ๆ ในคอ: "หากมีปีศาจใหญ่จริง ก็ควรเป็นพวกมันที่ต้องกลัวฉันต่างหาก"
คำพูดมากมายของรัฐมนตรีเมิ่ง ถูกเขาหนึ่งประโยคสกัดกลับมา
เมื่อคิดอีกที ก็ดูเหมือนถูก เช่นเดียวกับปีศาจใหญ่ที่เคยคิดจะทำลายโลกเมื่อปีนั้น ท้ายที่สุดไม่ถูกท่านประมุขเขาปราบไปหมดหรือ?
"ท่านประมุขเขา ต่อให้ไม่มีอันตราย ท่านจะออกไปก็ควรแจ้งให้รู้ล่วงหน้า ผมจะได้เตรียมการไว้ล่วงหน้าบ้าง"
"ไม่ต้องเตรียมอะไร คุณก็ถือว่าฉันออกไปพักร้อนก็แล้วกัน"
พอพูดจบ อวี๋เป่ยหมิงก็วางสาย
แตกต่างจากรัฐมนตรีเมิ่งที่ตื่นตกใจ อวี๋เป่ยหมิงดูผ่อนคลาย ราวกับไปพักร้อนจริง ๆ
——ออกไปด้วยกันกับหว่านหว่าน จะไม่เหมือนพักร้อนได้อย่างไร?
ก่อนหน้านี้พวกเขาก็เคยไปหลายที่ด้วยกัน แต่ทุกครั้งก็มีคนอื่นอยู่รอบข้าง