แมวดำตัวเล็กฟื้นจากอาการมึนงง แล้วจ้องปราสาทด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
มองได้ไม่นาน มันก็หันหลังวิ่งหนี——พลังชั่วร้ายข้างในรุนแรงเกินไป น่าสะพรึงกว่าโรงพยาบาลจิตเวชที่เคยไปมาเสียอีก ทำให้มันกลัวจนหนีไปตามสัญชาตญาณ
วิ่งหนีไปได้ไม่กี่ก้าว มันก็นึกถึงเจ้านายขึ้นมาอย่างมีน้ำใจ แต่พอหันกลับไปกลับเห็นอวี๋เป่ยหมิงกับซางเฟยหว่านเดินไปทางปราสาทด้วยกัน ไม่นานร่างของทั้งสองก็หายเข้าไปในหมอกดำ
"เมี้ยวๆๆๆ!"
เสียงแมวร้องเร่งรีบไม่อาจเรียกให้เจ้านายหันกลับมาได้
สุดท้ายแมวดำตัวเล็กก็กัดฟัน พุ่งตัวเข้าไปในหมอกดำที่ลอยคลุ้งเช่นกัน
พอก้าวเข้าไปก็เห็นเงาคนหลายร่างขยับไปมาอยู่รางๆ หน้าประตูใหญ่ของปราสาทด้านหน้า เสี่ยวเฮยตกใจจนขนลุกชันทั้งตัว เหมือนก้อนถ่านหิน
อวี๋เป่ยหมิงพูดว่า "เป็นคน ไม่ใช่ผี อย่ากลัว"
สิ้นเสียง ก็เห็นคนผิวสีต่างกัน 6 คนปรากฏตัวตรงหน้า ทุกคนติดอาวุธครบมือ ถืออาวุธไว้ในมือ สีหน้าระแวดระวัง
จนกระทั่งหญิงผมทองคนหนึ่งพูดเป็นภาษาอังกฤษว่า "ไม่ใช่วิญญาณ เป็นแค่มนุษย์ธรรมดา"
คนพวกนั้นจึงเก็บปืน และไม่ตึงเครียดเท่าเมื่อครู่
หญิงผมทองถามว่า "พวกคุณมาปรากฏตัวที่นี่ทำไม"
ตอนนั้นชายหน้าตาแบบคนตะวันออกคนหนึ่งลองหยั่งเชิงถามเป็นภาษาจีนว่า "คนประเทศหัวเซี่ยหรือ"
อวี๋เป่ยหมิงพยักหน้า "คุณก็ใช่หรือ"
ชายคนนั้นพูดว่า "ผมเป็นชาวจีนโพ้นทะเล พวกคุณมาที่นี่ได้ยังไง"
ซางเฟยหว่านกวาดตามองใบหน้าเขา แล้วพูดว่า "ฉันได้รับการวานจากครอบครัวผู้เสียหาย ให้มาช่วยเขาช่วยพี่สาว"