ชายคนนั้นได้ยินเสียงร้อง ก็หันกลับมากัดทันที กัดเอาผิวหนังข้อมือของป้าว่านหลุดออกมาเป็นชิ้นใหญ่ แผลเลือดไหลไม่หยุด
ป้าว่านร้องโหยหวน แม้แต่เด็กหญิงตัวน้อยในอ้อมอกก็อุ้มไม่ไหว ลื่นไถลลงไปกองกับพื้น
เด็กหญิงตัวน้อยก็ตกใจกับท่าทางดุร้ายของผู้ชายคนนั้น นั่งยองๆ ร้องไห้โฮออกมา
ซางเฟยหว่านวาบหนึ่งไปปรากฏตัวตรงหน้าเด็กหญิง ยกมือขึ้นลูบศีรษะเธอเบาๆ "เด็กดี หลับไปเถอะ หลับแล้วจะไม่กลัว"
ทันทีที่เสียงพูดจบลง เด็กหญิงก็หลับตาลงและหลับไป
ซางเฟยหว่านอุ้มเด็กหญิงขึ้นส่งให้เสี่ยวหลิว "เธออุ้มไว้ ให้เธอนอนสักพัก"
เสี่ยวหลิวพูด "แต่ผมยังต้องไปแจ้งตำรวจอีก ร้านนี้เป็นร้านมีด คนในกองถ่ายของเราทั้งหมดถูกมันวางยาให้หลับ แล้วยังคิดจะปล้นทรัพย์ฆ่าคนอีก!"
เขาจะพูดต่ออีก แต่ซางเฟยหว่านขัดจังหวะ "ฉันรู้ รอฟ้าสางไปแจ้งก็ยังทัน ไม่เสียเวลาแค่นี้หรอก"
ป้าว่านเห็นเสี่ยวหลิวจะอุ้มเด็กไป ก็รีบเข้าไปแย่ง "วางหลานสาวฉันลง เธอเป็นลูกฉัน วางลูกฉันลง!"
มีซางเฟยหว่านและอวี๋เป่ยหมิงอยู่ด้วย เสี่ยวหลิวรู้สึกมีหลักใจ น้ำเสียงก็แข็งกร้าวขึ้น:
"ดูสิเด็กคนนี้ผอมหนังหุ้มกระดูก ตัวสกปรกไปหมด ผมไม่รู้ว่านานแค่ไหนแล้วที่ไม่ได้สระ มียายที่เลี้ยงหลานแบบนี้ด้วยหรือ ตายยังไงผมก็ไม่เชื่อว่าเธอจะเป็นยายแท้ๆ ของเด็ก! เธอดูแลเด็กยังไม่ดีเท่าดูแลผู้ชายเลย!"