เสี่ยวหลิวใจอ่อนลง: "คุณซาง เจ้าของโรงแรมชายยังไม่ทันได้ลงมือทำอะไรพวกเรา ทุกคนก็ยังปลอดภัยดี ไม่ได้บาดเจ็บอะไร แค่ผมตกใจนิดหน่อยเอง ไม่งั้น... เราไม่แจ้งตำรวจดีไหมครับ?"
ซางเฟยหว่านหัวเราะเยาะเบา ๆ: "คุณช่างมีเมตตาเหลือเกิน"
เสี่ยวหลิวมองเด็กหญิงที่หลับอยู่ในอ้อมแขน: "ผมก็แค่สงสารเด็กน้อยคนนี้"
น้ำเสียงของซางเฟยหว่านเย็นลงทันที: "ถ้าสงสารเด็กจริง ก็ควรให้ฆาตกรได้รับโทษ! ไม่อย่างนั้นจะไปคู่ควรกับพ่อแม่ที่ตายไปแล้วของเธอได้อย่างไร?"
สีหน้าของป้าว่านเปลี่ยนไปเล็กน้อย
สายตาของหญิงสาวเบื้องหน้าช่างเย็นชาและเฉียบแหลมเหลือเกิน ราวกับสามารถมองทะลุความจริงทุกอย่างในโลกได้
หรือว่าเธอจะรู้ทุกอย่างจริง ๆ?
แต่คิดไปคิดมาก็รู้สึกว่าไม่น่าจะเป็นไปได้ เรื่องเมื่อปีนั้นปิดคดีไปแล้ว นอกจากตัวเองแล้ว ไม่มีใครรู้ความจริงแน่นอน!
เสี่ยวหลิวฟังแล้วยังงง ๆ: "คุณซาง คุณพูดเรื่องอะไร? ใครคือฆาตกร?"
จู่ ๆ เขาก็นึกอะไรขึ้นได้: "โอ้ ใช่แล้ว! โรงแรมนี้มีผีสิงครับ ผมเห็นหลายครั้งแล้ว ที่น่ากลัวที่สุดคือตอนที่ผมนอนหลับ เห็นเธอเป่าลมใส่คอของลุงหรง จากนั้นลุงหรงก็หมดสติไป"
"คุณซาง รีบไปดูคุณลุงหรงหน่อยเถอะครับ อย่าให้วิญญาณถูกผีดูดไปจริง ๆ นะ!"
"ผีที่คุณพูดถึงคือเธอคนนี้หรือเปล่า?" เธอชี้ไปทางด้านหลังของเสี่ยวหลิว "เธออยู่ข้างหลังคุณมาตลอด"
พอพูดจบ เสี่ยวหลิวก็รู้สึกได้ทันทีว่าด้านหลังเย็นวาบ ๆ