เด็กหญิงตัวน้อยไม่ได้ตอบ แต่โชคดีที่เธอไม่ได้ร้องไห้ออกมาจริงๆ
เสี่ยวหลิวอุ้มเด็กหญิงออกมาจากผ้าห่ม ในที่สุดก็พบว่าเธอเบามาก อุ้มไว้ในมือแทบไม่รู้สึกถึงน้ำหนักเลย
เมื่อถึงหน้าประตู เสี่ยวหลิวฟังเสียงข้างนอกก่อน แล้วค่อยๆ เปิดประตู
ออกมาจากห้อง 404 เขาอุ้มเด็กหญิงวิ่งไปตลอดทาง
เขาคิดแผนการหนีไว้แล้ว ชั้น 1 มีประตูหน้าและประตูหลัง
ถ้าประตูหน้ามีคน ก็จะเล็ดลอดไปทางประตูหลัง ประตูหลังมีบันไดบังอยู่ ค่อนข้างมิดชิด
เผื่อว่าประตูหลังมีคนด้วย ก็จะพุ่งออกจากประตูหน้า ไม่ว่ายังไง วันนี้ต้องหนีให้ได้ อย่านั่งรอความตายเด็ดขาด
น่าเสียดาย การคำนวณของคนสู้ฟ้าลิขิตไม่ได้
เพิ่งจะวิ่งมาถึงหัวบันได ก็ชนกับเจ้าของโรงแรมชายที่เดินสวนมาพอดี
เด็กหญิงในอ้อมกอด พอเห็นเจ้าของโรงแรมชาย ปั้ง! ก็ร้องไห้ออกมาทันที
เจ้าของโรงแรมชายเห็นเสี่ยวหลิวอุ้มเด็กหญิง ก็ยิ้มอย่างน่ากลัว: "ที่ฉันบอกว่าเมื่อกี้เสียงในห้องมันเกิดจากอะไร นึกว่าใคร ที่แท้ก็แกมาสอดรู้สอดเห็นนี่เอง!"
พูดจบ เขาก็ชักมีดสับกระดูกออกมาจากด้านหลัง เตรียมจะพุ่งเข้าใส่เสี่ยวหลิว
เสี่ยวหลิวคิดในใจว่าซวยแล้ว ตัวเองตัวคนเดียวยังไม่กล้าสู้กับเขาโดยตรง ตอนนี้ยังต้องอุ้มเด็กอีก ยิ่งเป็นฝ่ายเสียเปรียบ!
ทันใดนั้น เจ้าของโรงแรมชายก็หยุดชะงัก ดวงตามองตรงไปข้างหลังเสี่ยวหลิวราวกับเห็นอะไรบางอย่าง สีหน้าเผยความตกใจสุดขีด