ชายชราเดิมทีโทสะพลุ่งพล่านจะผลักเขาออกไป แต่พอได้ยินคำพูดต่อมาของเขากลับยืนนิ่งงันอยู่กับที่ทันที
นิ่งอยู่นานกว่าจะเรียกเสียงตัวเองกลับมาได้: "นายรู้เรื่องลูกขนไก่ได้ยังไง? นายรู้ได้ยังไง?"
ชายชรานึกถึงคืนก่อนวันที่เกิดเหตุ ลูกสาวชื่อหนิวหนิวถือลูกขนไก่ที่พังแล้ว ทำปากยู่ด้วยความไม่พอใจ: "พ่อคะ ลูกขนไก่ของหนูพังอีกแล้ว หนูยังเรียนเตะไม่ทันเลย ลูกขนไก่ก็พังซะแล้ว"
แม่ของหนิวหนิว พึมพำอยู่ข้าง ๆ: "เมื่อวานเพิ่งซื้อ วันนี้ทำไมพังแล้วล่ะ? คุณภาพแย่จัง"
หนิวหนิวดึงแขนพ่อเขย่าซ้ำ ๆ: "พ่อของเสี่ยวหลินทำลูกขนไก่ให้เธอ ใหญ่และทนทานมาก พ่อคะ พ่อทำลูกขนไก่เป็นไหม หนูก็อยากได้"
พ่อหนูทำลูกขนไก่ไม่เป็น แต่อยากให้ลูกไม่ผิดหวัง เลยพูดว่า: "พ่อทำเป็นสิ ลูกของพ่อเสี่ยวหลินทำได้ พ่อของหนูก็ทำได้เหมือนกัน! วันนี้ดึกแล้ว พรุ่งนี้พ่อเลิกงานแล้วจะทำลูกขนไก่ให้หนูเหมือนกับของเสี่ยวหลินเลย"
หนิวหนิวดีใจ หอมแก้มพ่อหนึ่งที: "พ่อดีที่สุด!"
วันรุ่งขึ้น ที่ทำงาน ชายชราใช้ช่วงพักเที่ยง ขอยาสูบสองมวนให้เพื่อนร่วมงานชื่อเหล่าโหลน สอนเขาทำลูกขนไก่หลากสีสัน
ทำลูกขนไก่เสร็จ เขาดีใจถือกลับบ้าน แต่ลูกสาวกลับถูกคนร้ายฆ่าตาย
ลูกขนไก่ กลายเป็นความเจ็บปวดในใจเขาตลอดไป