ในขณะที่พ่อลูกทั้งสองกำลังเล่าความในใจกันอยู่นั้น เสียงเคาะประตูที่เร่งรีบก็ดังขึ้นมาอีกครั้งจากนอกประตู
พ่อของหนิวหนิวเปิดประตูไปดู ก็เห็นผู้หญิงแปลกหน้าคนหนึ่ง
ผู้หญิงคนนั้นมีสีหน้าเร่งรีบ พอขึ้นมาถึงก็ถามทันทีว่า "คุณคือพ่อของหนิวหนิวใช่ไหมคะ? ฉันได้ที่อยู่ของคุณมาจากพ่อของสามีเก่าฉัน ขอโทษที่มารบกวนตอนดึกขนาดนี้ ขอถามหน่อยว่าคุณเห็น..."
ทันใดนั้น เธอก็มองเห็นเด็กหนุ่มที่อยู่ข้างหลังชายชรา จึงรีบตะโกนขึ้นมาว่า "ลูกเอ๊ย แกอยู่ที่นี่จริงๆ ด้วย! กลับโรงพยาบาลกับแม่เถอะ แม่ขอร้องล่ะ อย่าดื้ออีกเลย ถ้าแกเป็นอะไรไป แม่อยู่ยังไงไหว!"
พ่อของหนิวหนิวมีสีหน้างุนงง "นี่มันเรื่องอะไรกันแน่?"
จื่อเฟิงหลิงจึงเล่าเรื่องที่ลูกชายของตัวเองถูกหนิวหนิวสิงร่างให้ฟังอย่างละเอียด
"ฉันรู้ ไม่ว่าตอนนี้ฉันจะพูดอะไร ก็ไม่อาจลบล้างบาปที่ห่าวเหรินเคยทำไว้ในปีนั้นได้ แต่ลูกชายของฉันเป็นผู้บริสุทธิ์ ขอร้องล่ะ ช่วยปล่อยเขาไปเถอะ ฉันมีลูกชายคนเดียว ฉันขาดเขาไม่ได้จริงๆ"
"หนิวหนิว แกอยากมีชีวิต อยากหาคนให้สิงใช่ไหม? ใช้ร่างของฉันแทนได้ไหม? ฉันยอมตายแทนแกได้ ขอแค่แกปล่อยลูกชายฉันเถอะ!"
ในเวลานี้ หญิงสาวคนหนึ่งก็เดินเข้ามาจากนอกประตู พอเห็นประตูเปิดอยู่ ข้างในยังมีคนแปลกหน้าอีกสองคน สาวน้อยจึงแสดงท่าทางประหลาดใจ "พ่อคะ สองคนนี้เป็นใครกัน? มาอยู่บ้านเราตอนดึกๆ แบบนี้ได้ยังไง?"
สีหน้าของหนิวหนิวเคร่งเครียดมองหญิงสาวคนนั้น ทันใดนั้นก็ยื่นมือไปบีบคอหญิงสาวคนนั้น "แกฆ่าแม่ฉัน แย่งพ่อฉันไป! ฉันจะให้แกตาย!"