ซางเฟยหว่านพูดกับเอินหยวนว่า "ถ้าฉันบอกว่า บนยอดเขาเทพธิดาไม่มีเทพเจ้าองค์จริงแล้วล่ะ?"
"เป็นไปไม่ได้!" เอินหยวนและเอินฉือพูดค้านพร้อมกัน
ในใจของพวกเขา เทพเจ้าแสดงปาฏิหาริย์ไม่เพียงแต่เป็นความหวังของคนทั้งเผ่า แต่ยังเป็นโอกาสเดียวที่พวกเขาจะมีชีวิตอยู่ต่อไปได้
ซางเฟยหว่านไม่ใช่เทพเจ้า เธอไม่สามารถช่วยพวกเขาแก้คำสาปที่สืบทอดมานานนับพันปี และไม่สามารถขัดขวางพวกเขาจากการแสวงหาความหวังสุดท้ายและโอกาสที่จะมีชีวิตอยู่ได้
"ผู้กำกับ พรุ่งนี้เรายังต้องถ่ายทำอีก กลับไปพักผ่อนเถอะ" พูดจบซางเฟยหว่านก็หมุนตัวเดินจากไป
อวี๋เป่ยหมิงมองเอินหยวนอย่างลึกซึ้งแล้วพาเสี่ยวเฮยจากไปด้วย
พานเม่าที่รู้ว่าซางเฟยหว่านปฏิเสธแล้ว ก็รู้สึกโล่งใจในใจ—กลัวจริง ๆ ว่าคุณซางจะใจร้อนไปปีนยอดเขา ถ้าเกิดอะไรขึ้นมาจะทำอย่างไร? โชคดีที่คุณซางมีสติพอ
"หัวหน้าเผ่าเอิน สำหรับความทุกข์ของคนในเผ่าของคุณ ผมรู้สึกเห็นใจอย่างยิ่ง แต่เรื่องนี้พวกเราช่วยอะไรไม่ได้จริง ๆ ถ้าพวกคุณจะปีนเขาหิมะจริง ๆ ผมว่าควรเตรียมตัวให้พร้อมเสียก่อนค่อยออกเดินทาง อย่าใจร้อนเด็ดขาด"
เอินหยวนมองความมืดนอกประตู ถอนหายใจยาว "แต่พวกเราไม่มีเวลาเหลือมากนักแล้ว"
ระหว่างทางกลับห้องพัก ซางเฟยหว่านเงียบตลอดทาง
อวี๋เป่ยหมิงเดินอยู่ข้าง ๆ เธอ ไม่พูดอะไร ไม่รบกวนความคิดของเธอ