ไม่นานหลังจากนั้น ฤดูหนาวก็มาถึง หิมะตกหนักติดต่อกันถึงสามเดือนเต็ม
แม้ฤดูหนาวที่นี่จะยาวนานและหนาวเหน็บ แต่เคยมีช่วงหยุดพักบ้าง ให้คนและปศุสัตว์ได้พักฟื้น
หิมะที่ตกไม่ขาดสายสามเดือนนี้ ทำให้โลกทั้งใบขาวโพลนไปหมด วัวแกะตายเพราะความหนาวเย็นนับไม่ถ้วน
ผู้คนต่างสวดอ้อนวอนต่อเทพเจ้าแห่งภูเขาหิมะทุกวัน ให้เก็บหิมะและน้ำแข็งกลับไป เพื่อให้บ้านเมืองกลับมาอุดมสมบูรณ์อีกครั้ง
แต่มันก็ไร้ผล
เทพเจ้าราวกับไม่ได้ยินคำอธิษฐานของผู้คน หิมะยังคงตกลงมาอย่างต่อเนื่อง
บ้านเรือนเริ่มพังทลาย ผู้คนที่ตายเพราะความหนาวเย็นและความหิวโหยมีมากถึงพันคน
ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ข่าวลือก็แพร่สะพัดออกไปในเมืองอย่างเงียบ ๆ ว่า
"ได้ยินว่าภรรยาของหัวหน้าเผ่าตั้งท้องเด็กอัปมงคล จึงนำภัยพิบัติมาสู่ที่นี่"
"ที่จริงคืนนั้น หัวหน้าเผ่าฝันไม่ใช่หิมะเข้าท้อง แต่ฝันถึงเทพเจ้าไท่สุย แต่หัวหน้าเผ่าอยากได้ลูกมาก จะเป็นเด็กอัปมงคลหรือเด็กสิริมงคลก็ไม่กล้าทำร้าย"
"ใช่ ข้าก็ได้ยินมาเหมือนกัน ไม่อย่างนั้นที่นี่จะร่มเย็นเป็นสุขมาหลายปีขนาดนี้ แล้วจู่ ๆ ก็เกิดภัยพิบัติหิมะขึ้นได้ยังไง ต้องเป็นเพราะเด็กอัปมงคลมาเกิดแน่ ๆ"
"จุ๊ ๆ พวกเจ้าพูดเบา ๆ หน่อย หากหัวหน้าเผ่าได้ยินเข้า คงสั่งจับพวกเจ้าไปลงโทษแน่"
"วัวแกะที่บ้านก็ตายหมด แล้วต่อไปพวกเราจะอดตายกันพอดี จะทำยังไงดีล่ะเนี่ย!"
หัวหน้าเผ่าไม่ได้สังเกตข่าวลือเหล่านี้ เขายุ่งอยู่กับงานบรรเทาทุกข์ทุกวัน แทบไม่กลับบ้านเลย
เขาไม่เพียงไม่ได้สังเกตข่าวลือ แต่ยังไม่พบแผนการของน้องชายแท้ ๆ ของตัวเองอีกด้วย