อาการบาดเจ็บที่สมองและการถูกกระตุ้นทางจิตใจ ในที่สุดก็ทำให้ลู่เจียเจียป่วยเป็นโรคทางจิตเวช เอาแต่พูดจาเพ้อเจ้อ
เรียนต่อไม่ไหว จึงต้องพักเรียนอยู่บ้าน
พ่อของลู่เจียเจียเดินทางไปทำงานต่างจังหวัดตลอดปี ที่บ้านมีเพียงแม่เลี้ยงอยู่ด้วย
แม่เลี้ยงต้องดูแลลูกชายของตัวเอง จึงไม่เคยปฏิบัติต่อลู่เจียเจียและลู่หงเหมยสองพี่น้องดีเลย ยิ่งลู่เจียเจียป่วย แม่เลี้ยงก็ยิ่งรังเกียจ
ต่อมาว่ากันว่าต่างจังหวัดมีโรงพยาบาลจิตเวชแห่งหนึ่งเป็นโรงพยาบาลการกุศลที่ชาวตะวันตกตั้งไว้ ผู้ที่มีคุณสมบัติตรงตามเงื่อนไขสามารถเข้ารับการรักษาได้ฟรี
แม่เลี้ยงจึงรีบส่งลู่เจียเจียเข้าไปทันที
อันที่จริง ลู่เจียเจียส่วนใหญ่แล้วมีสติแจ่มใส และไม่ได้เป็นอันตรายต่อใคร
พอไปถึงโรงพยาบาลจิตเวชชิงซาน เธอก็พบได้อย่างรวดเร็วว่าที่นี่คือหลุมไฟ เธออยากหนี แต่หนีหลายครั้งก็หนีไม่รอด
ในโรงพยาบาลจิตเวช ลู่เจียเจียถูกกระบองไฟฟ้าตีไม่รู้กี่ครั้ง ยังถูกขังในห้องมืดแคบ ๆ กินดื่มขับถ่ายอยู่ในนั้น สูญเสียศักดิ์ศรีของความเป็นคนโดยสิ้นเชิง
สุดท้าย เธอถูกรับใช้เป็นหนูทดลอง ตายบนโต๊ะผ่าตัด
เวลาผ่านไปหลายปี แม้จะกลายเป็นวิญญาณแล้ว แต่ประสบการณ์เหล่านั้น ความทรงจำอันเจ็บปวดเหล่านั้นยังคงตราตรึงอยู่ในส่วนลึกของความทรงจำของเธอ
เธอซักถามหยวนฟางเซวียน "ตอนนั้นทำไมเธอไม่หาคนมาช่วยฉัน? ทำไม?"
กระทั่งถึงตอนนี้ หยวนฟางเซวียนถึงได้นึกถึงลู่เจียเจียได้ "เจียเจีย? เธอคือเจียเจีย! ขอโทษ ขอโทษนะเจียเจีย... ตอนนั้น... ตอนนั้นฉันอยากช่วยเธอนะ จริง ๆ! ฉันอยากช่วยเธอจริง ๆ แต่หลังจากนั้นพอฉันวิ่งไปใกล้ ๆ ชุมชนที่พักอาศัย ฉันกลัวมาก... ก็เป็นลมหมดสติไป พอตื่นขึ้นมา เธอก็ถูกส่งไปโรงพยาบาลแล้ว"