หยวนฟางเซวียนถูกบีบคอ สัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดจากการหายใจไม่ออก
เธอเบิกตากว้าง พูดอย่างยากลำบากว่า "ขอ...ขอโทษนะเจียเจีย..."
หยดน้ำตาหนึ่งหยดไหลรินจากหางตาของเธอ ร่วงลงบนมือผีของลู่เจียเจีย
ชั่วขณะนั้น เธอก็นึกถึงเรื่องราวมากมายในโรงเรียนเมื่อสมัยก่อน
ตอนนั้น ลู่เจียเจียเนื่องจากปัญหาในครอบครัว จึงรู้สึกอึดอัดใจ เงียบขรึม และไม่มีเพื่อนมากนักในโรงเรียน
จนกระทั่งได้พบหยวนฟางเซวียน เธอจะนั่งข้าง ๆ ฟังเธอเล่าความในใจ ช่วยเธอหาวิธีต่อต้านการกดขี่ของแม่เลี้ยง และยังแบ่งอาหารเช้าให้เธอครึ่งหนึ่งด้วยความใจกว้าง...
ลู่เจียเจียค่อย ๆ ปล่อยมือ มองดูหยวนฟางเซวียนที่ทรุดลงนั่งกับพื้น ไอไม่หยุด แล้วพูดว่า "ฉันไม่ฆ่าเธอ..."
หยวนฟางเซวียนคิดว่าตัวเองรอดจากเคราะห์ครั้งนี้ไปแล้ว กำลังจะโล่งใจ แต่กลับเห็นลู่เจียเจียยกมือคว้ามาโดยฉับพลัน ใบหน้าก็เกิดอาการเจ็บแปลบอย่างรุนแรงในทันที
"หน้าฉัน หน้าฉัน!" หยวนฟางเซวียนเอามือกุมหน้า ร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวด
ลู่เจียเจียพูดว่า "ฉันไม่ฆ่าเธอ เพราะเราเคยเป็นเพื่อนกัน แต่การที่เธอทรยศมิตรภาพของเรา มันต้องมีราคาที่ต้องจ่าย"
เสี่ยวลู่ที่อยู่ข้าง ๆ ถุยน้ำลายหนึ่งที "สมควรแล้ว!"
เมื่อลู่เจียเจียหันมามองเสี่ยวลู่ สายตาก็อ่อนโยนลงอย่างเหลือล้น "เหมยเหมย เธอมาได้ฉันดีใจมากจริง ๆ จากนี้ไปต้องดูแลตัวเองให้ดี ลืมพี่ไปซะ แล้วใช้ชีวิตของเธอเองให้มีความสุข"
"พี่สาว..."
เสี่ยวลู่พุ่งตัวเข้าไปในอ้อมกอดของพี่สาว ร่ำไห้เสียงดัง พี่สาวของเธออายุแก่กว่าเธอแค่ห้าปี ตอนที่แม่จากไปเมื่อหลายปีก่อน พี่สาวเป็นคนรับบทบาทแม่ดูแลเธอ