ปีศาจต้นจันทน์เติบโตอยู่บนเนินเขาครึ่งลูกทางตอนใต้
จื่อถานใบเล็กที่เกิดเองตามธรรมชาติ เติบโตช้ามาก
เวลาร้อยปีผ่านไป ต้นไม้รอบข้างเติบโตเป็นต้นใหญ่สูงตระหง่าน แต่ต้นจื่อถานกลับยังเป็นต้นเล็ก ๆ บอบบาง ไม่น่าสนใจ
ตอนนั้นเขายังไม่เปิดจิตสำนึก ถูกแรงขับตามสัญชาตญาณของสิ่งมีชีวิต ผลักดันให้พยายามเติบโตทุกวันแต่ก็ยังช้าอยู่ดี
ผ่านไปอีกไม่รู้กี่ปี ในที่สุดเขาก็เปิดจิตสำนึกได้
เขาดีใจที่พบว่าตัวเองไม่เพียงรับรู้ถึงการเปลี่ยนแปลงของลมฝน แต่ยังมองเห็นทัศนียภาพรอบข้างได้อีกด้วย
ต้นไม้ใหญ่รอบตัวเขา แม้จะสูงใหญ่กว่าเขา แต่กลับไม่มีต้นไหนมีวาสนาเช่นเขา บางต้นถูกนกจิกแมลงกัดกร่อนจนผุพัง
มีเพียงต้นจันทน์เท่านั้น ที่ถึงจะไม่สูงใหญ่แข็งแรง แต่ทุกวันกลับเปล่งประกายชีวิตใหม่
ต่อมา มนุษย์ย้ายมาอยู่ที่เชิงเขา เริ่มจากหนึ่งสองครอบครัว แล้วค่อย ๆ กลายเป็นหมู่บ้าน
ชาวบ้านในหมู่บ้านมักขึ้นมาล่าสัตว์และเก็บของป่าบนเขา
บางครั้งเหนื่อยก็พักใต้ต้นไม้ แล้วชมเชยว่า "ต้นไม้นี้ตรงจริง ๆ"
เมื่อเวลาผ่านไป ปีศาจต้นจันทน์ฟังเข้าใจภาษามนุษย์ แยกแยะได้ว่าคนไหนชายหญิงเด็กแก่ เขายังรู้จักชื่อทุกคนในหมู่บ้านอีกด้วย
เพียงแต่ระดับการบำเพ็ญยังไม่ถึงเวลา เขาจึงพูดไม่ได้ สื่อสารไม่ได้
ต้นไม้ที่เปิดจิตสำนึกแล้ว กลับยังต้องติดอยู่อยู่ในร่างไม้ เคลื่อนไหวไม่ได้ พูดไม่ได้ เฉกเช่นคนป่วยเป็นเจ้าชายนิทรา ซึ่งโดดเดี่ยวและทนทุกข์ทรมานอย่างยิ่ง
โชคดีที่ยังมีชาวบ้านเหล่านั้น ช่วยให้เขาคลายความเหงาได้บ้าง