ที่หัวบันได ปีศาจต้นจันทน์ตั้งใจฟัง ยิ่งฟังยิ่งรู้สึกไม่ปกติ
ปีศาจต้นไซเปรสไม่รู้ว่าเข้ามาใกล้เมื่อไหร่ "พวกเขามาหาไม้จันทน์แดงเล็กหรือนี่? ถ้าปู่ถันจำไม่ผิด แกน่ะก็..."
ปีศาจต้นจันทน์มีสีหน้าตกใจสุดขีด
ปีศาจต้นหลิวจ้องหน้าแก่ๆ ของปีศาจต้นจันทน์อยู่นาน "ที่แท้แกก็เป็นไม้มีค่าขนาดนี้นี่เอง ขายได้เงินไม่น้อยเลยใช่ไหม? ไป๋เฉิงเฟิงไม่ได้จะมาเอาตัวแกใช่หรือเปล่า?"
ปีศาจต้นแอปริคอทเอามือปิดหน้าถอนหายใจ "เอาล่ะ คราวนี้ไม่ต้องกลึงเป็นลูกปัดแล้ว เอาไปทำเฟอร์นิเจอร์เลยดีกว่า!"
"ไอ้ไป๋เฉิงเฟิง แกกับปู่ถันไม่จบกันแน่!"
ปีศาจต้นจันทน์โกรธจนถลกแขนเสื้อจะวิ่งออกไปต่อสู้ แต่ปีศาจต้นท้อรั้งไว้ "อย่าทำอะไรบุ่มบ่าม รอดูสถานการณ์ก่อน มีเทพเซียนอยู่ ยังไงก็ไม่ขายแกไปง่ายๆ แน่ ถ้าไม่ไหวจริง ก็ยังมีพวกเราคนเก่าๆ อยู่อีก แกกลัวอะไร?"
ปีศาจต้นจันทน์ถึงกับซาบซึ้งจนตาแดง "เจ้าท้อ เจ้านี่ดีจริงๆ ทั้งหน้าตาดีทั้งใจงาม"
ปีศาจต้นท้อยิ้มอย่างมีเสน่ห์ "ฉันแค่คิดว่า แกอย่างน้อยก็เป็นต้นจันทน์แดงอายุพันปี ขายไปแค่แสนหยวนมันถูกเกินไป ยังไงก็ต้องเป็นหลักแสน หลักล้าน ถึงเวลาต้องต่อราคา ฉันจะไปช่วยแน่นอน"
ปีศาจต้นจันทน์: "!!!"
...
ที่จริงเยี่ยเหลียงมู่เตรียมจะปฏิเสธเรื่องนี้แล้ว เพราะวัสดุหายาก
แต่บังเอิญมาก ตอนนั้นเองก็ได้ข่าวว่าตลาดมีไม้จันทน์แดงเก่าๆ ออกมาชุดหนึ่ง