"คราวนี้จะเอายังไงดี" ผีเฒ่าถามซางเฟยหว่านอย่างกลืนไม่เข้าคายไม่ออก
ซางเฟยหว่านตอบว่า "วิธีที่ง่ายที่สุดคือสลายพลังปราณวิญญาณของวิญญาณหนังสือนี้ให้คืนสู่ความว่างเปล่า ทุกอย่างก็จะจบ"
วิญญาณหนังสือได้ยินก็หดตัวน้อย ๆ ก่อนจะค้านอย่างไม่ยอมจำนน "ทำไมผมต้องถูกใครต่อใครชักใยด้วย มันไม่ยุติธรรม ไม่ยุติธรรมเลย!"
หากเป็นเพียงตัวหนังสือ ผีเฒ่าจะแต่งเรื่องมั่ว ๆ ให้พระเอกถูกทรมานจนตายกลับเป็นกลับตายยังไงก็ไม่รู้สึกเจ็บปวด
แต่ตอนนี้พระเอกมีจิตวิญญาณแล้ว จะให้สลายทิ้งส่งเดชก็รู้สึกราวกับฆ่าคน โดยเฉพาะอย่างยิ่งพระเอกที่มาจากปลายปากกาตัวเอง ก็คือเลือดเนื้อที่ทุ่มเทแรงใจลงไป ให้ความรู้สึกเหมือนลูกแท้ ๆ
"สตรีมเมอร์ ทำให้เขากลับเข้าไปในหนังสือได้ไหม เหมือนที่ทำกับผีสาวนั่นน่ะ"
แต่วิญญาณหนังสือกลับไม่เห็นด้วย "ไม่ ผมไม่กลับไปในหนังสือ! ผมไม่อยากโดนผีสาวหลอกหลอนอีกแล้ว คุณกลัวผี แล้วผมจะไม่กลัวหรือไง"
ผีเฒ่าพูดว่า "งั้นนายจะให้ฉันทำยังไง นายต้องกลับเข้าไปในหนังสือดี ๆ ไม่งั้นฉันก็ต้องให้สตรีมเมอร์สลายนายทิ้ง"
วิญญาณหนังสือเลยฉวยโอกาสยื่นข้อเสนอ "ผมชอบสาวปากซอยมากกว่า ต่อให้กระบวนการจะเป็นยังไง คุณก็เขียนตอนจบให้ผมได้รักกับสาวและใช้ชีวิตอย่างมีความสุขด้วยกันก็แล้วกัน"
เดิมทีสาวปากซอยกับแม่ม่ายบ้านติดกันก็ถูกออกแบบขึ้นมาเพื่อแฝงความสยิวเบา ๆ ให้กระตุ้นอารมณ์คนอ่าน
ความตั้งใจแรกของผีเฒ่าคือจะให้เป็นแนวรักข้ามภพระหว่างคนกับผี ให้พระเอกได้นั่งคุยกับผีสาวจนเกิดความรักขึ้นในใจ