ไป๋จวิ้นในฐานะทายาทเพียงคนเดียวของตระกูลไป๋ แถมยังเป็นประธานของซิงคงเอนเตอร์เทนเมนต์ เขาจะเลี้ยงข้าวย่อมไม่ใจแคบ
เพื่ออวดฐานะทางการเงินและเสริมเสน่ห์ส่วนตัว เขาจึงจงใจเลือกภัตตาคารตะวันตกชั้นสูงสำหรับเลี้ยงอาหารมื้อนี้
พนักงานจำไป๋จวิ้นได้ จึงรีบต้อนรับพวกเขาอย่างกระตือรือร้นเข้าไปในห้องส่วนตัวที่ตกแต่งอย่างมีรสนิยม
"คุณทวดครับ อยากกินอะไร" ไป๋จวิ้นเอาอกเอาใจพลางยื่นเมนูให้ซางเฟยหว่าน
ซางเฟยหว่านว่า "ให้พวกนั้นสั่งเถอะ ฉันได้หมด"
"ฉันมาเอง!" ปีศาจต้นจันทน์ไม่เกรงใจ คว้าเมนูไป อยากดูว่าภัตตาคารหรูแบบนี้มีอาหารอะไรบ้าง
ผลคือดูเมนูไม่ค่อยออก เห็นแต่ตัวเลขเรียงเป็นพรืดอยู่ข้างหลัง ก็ตกใจจนเป่าหนวดถลึงตา "นี่มันอะไรกันเนี่ย เมนูละหลายพันทั้งนั้นเลย? ฉันปู่ถันทำครัวทั้งเดือน ท่านเทพเซียนยังจ่ายให้ฉันแค่สามพันหยวนเลยนะ!"
ไป๋จวิ้นแอบชำเลืองซางเฟยหว่าน คุณทวดนี่ขี้งกเรื่องค่าแรงอยู่หน่อย ๆ
ซางเฟยหว่านจิบน้ำชาเนิบ ๆ พลางกล่าวเรียบ ๆ ว่า "ผู้ใดไม่พอใจค่าจ้าง จะลาไปเมื่อไหร่ก็ได้"
ปีศาจต้นไซเปรสฟาดฝ่ามือเข้าใส่หัวปีศาจต้นจันทน์ทันที "เพ้อเจ้ออะไร? อยากถูกไล่ออกหรือไง?"
แล้วหันไปพูดกับซางเฟยหว่าน "ท่านเทพเซียนอย่าถือสาเลยนะเจ้าคะ ปู่ถันคนนี้สมองมีปัญหามาตลอด อย่าไปใส่ใจเขาเลย"
ปีศาจต้นจันทน์ก็ได้สติ รีบแสดงความจงรักภักดี "ฉันแค่บ่นว่าของที่นี่แพง ไม่ใช่รังเกียจที่ท่านให้น้อยนะเจ้าคะ การได้มีวาสนารับใช้ท่านเทพเซียนเป็นเรื่องดีที่หามิได้ในพันปี ไหนเลยจะใช้เงินทองมาตีค่า"