อวี๋เป่ยหมิงก้มหน้ามองอาหารที่อีกฝ่ายถืออยู่ "ถ้าจะให้อาหารก็ไปเถอะ ผมยืนดูอยู่แถวนี้ ไม่ต้องเป็นห่วงผม"
ถานเซี่ยวเฟิงเซิงพูด "หมาที่บ้านผมค่อนข้างพิเศษ มันกลัวคนแปลกหน้ามาก ถ้าคุณปรากฏตัวกะทันหัน มันต้องตกใจจนฉี่ราดแน่ จะให้อาหารมันได้ยังไง?"
แต่อวี๋เป่ยหมิงพูดอย่างมั่นใจ "ไม่เป็นไร มันไม่รู้สึกถึงผมหรอก"
ซางเฟยหว่านให้อวี๋เป่ยหมิงมาที่นี่ เพื่อลบความทรงจำที่แย่มากของสุนัขน้อยตัวนั้น โดยลดความกลัวที่มันมีต่อมนุษย์ลง
เพียงแต่เธอลืมไปว่าอวี๋เป่ยหมิงเคยเป็นเจ้าสำนักหลีหั่วมาก่อน เชี่ยวชาญวิชาควบคุมสัตว์
ถานเซี่ยวเฟิงเซิงยังคงกังวลมาก วันนั้นที่สุนัขน้อยเห็นแฟนสาวของตัวเองเดินเข้ามา ปฏิกิริยาของมันเกือบทำให้เขาตกใจ
เขาทนไม่ได้ที่จะกระตุ้นสุนัขน่าสงสารตัวนั้นอีก
จนกระทั่งอวี๋เป่ยหมิงพูด "ผมยืนอยู่ตรงประตูนานขนาดนี้แล้ว คุณเห็นมันมีปฏิกิริยาอะไรสักนิดไหม?"
ถานเซี่ยวเฟิงเซิงเพิ่งรู้สึกตัว ใช่แล้ว! ประสาทรับกลิ่นและการได้ยินของหมาละเอียดขนาดนั้น น่าจะรู้มานานแล้วว่ามีคนแปลกหน้ามาที่หน้าประตู
เขาแทบไม่เชื่อสายตา จึงยื่นหัวเข้าไปมองด้านใน เห็นสุนัขน้อยยังอยู่ใต้โซฟาในห้องนั่งเล่น
พอได้กลิ่นเนื้อก็รู้สึกหิว มันกล้าที่จะยื่นจมูกสีดำออกมาจากใต้โซฟา สูดดมกลิ่นหอมที่ลอยมาในอากาศ