ด้วยเศษอาหารเพียงไม่กี่คำ สุนัขน้อยก็ประคองชีวิตอยู่ได้สามเดือน
สามเดือนต่อมา ลูกค้าคนนั้นที่สั่งให้ฆ่ามันก็มาที่ร้านจริง ๆ
ลูกค้าได้ยินว่ามันไม่กินเนื้อสุนัขด้วยกัน ยังไม่ค่อยเชื่อ
"มันคงเห็นพวกนายฆ่าสุนัขเลยไม่ยอมกิน เอามันไปข้างนอก แล้วโยนเนื้อสุนัขที่ทำให้สุกแล้วให้มันดู ว่ามันจะกินหรือไม่"
อาจเป็นเพราะมันดูผอมแคระแกรน ดูไม่เหมือนสุนัขอายุเกือบหกเดือน หรืออาจเป็นเพราะมันชอบสั่นเทาตลอดเวลา ดูไม่มีพิษมีภัย ผู้คนจึงเผลอประมาท
พอถูกพาไปที่สนามหน้าบ้าน ไม่ได้ใส่เชือก สุนัขน้อยก็สะบัดหนีออกไปได้ทันที
แต่ถึงแม้จะหนีออกมาได้ ข้างนอกก็เต็มไปด้วยมนุษย์
มนุษย์หลากหลายรูปแบบในสายตามัน ล้วนเป็นร่างของปีศาจร้าย ที่จะฆ่าสุนัข ที่จะกินมัน
มันวิ่งไปเรื่อย ๆ แต่ไม่ว่าจะวิ่งไปที่ไหน ก็มีมนุษย์
บางคนก็ด่าขับไล่มัน บางคนก็พยายามให้อาหารมัน
แต่ไม่ว่าจะดีหรือร้าย มันก็ไม่กล้าเข้าใกล้ อยากหนี หนีไม่หยุด
ในที่สุด ทั้งเหนื่อยทั้งหิว แล้วก็เปียกฝนจนตัวเย็น สุนัขน้อยก็ล้มฟุบลงใกล้กองขยะ
พอตื่นขึ้นมา มันไม่รู้สึกหนาวอีกต่อไป กลับรู้สึกอบอุ่นขึ้นมาเล็กน้อย
แต่ห้องที่ไม่คุ้นเคย ผ้าห่มที่ไม่คุ้นเคย และผู้ชายแปลกหน้าที่พูดกับมันตลอดเวลา
ความทรงจำเลวร้ายในร้านขายเนื้อสุนัขกลับมาอีกครั้ง ทำให้มันตกใจสุดขีด
มันตกใจจนทำนมที่อยู่ตรงหน้าหก ล้มลุกคลุกคลานบนพื้นเรียบเพื่อหนีเอาชีวิตรอด ไปหลบใต้โซฟาที่มืด ตัวสั่นเทา