อาเจวียนควงแขนแฟนหนุ่ม เดินไปด้วยใจที่ยังกระวนกระวาย
เธอเป็นผู้หญิงที่ชีวิตลำบากมาตั้งแต่เด็ก บ้านจนมาก เรียนไม่จบประถมก็ต้องลาออกมาช่วยครอบครัวทำไร่นาและรับจ้างเล็กๆ น้อยๆ
พอโตเป็นผู้ใหญ่ สมองยังไม่ทันได้คิดก็ถูกครอบครัวจัดให้แต่งงานกับคนที่ไปดูตัวมา
เธอจะไปรู้จักเลือกผู้ชายได้อย่างไร? ได้ยินแต่ผู้ใหญ่บอกว่า ผู้ชายที่ซื่อๆ ดีกับเราก็พอจะใช้ชีวิตคู่ได้แล้ว
ดังนั้น เธอจึงมั่วซั่วเลือกอู่ก๋า แล้วก็มั่วซั่วแต่งงานมีลูก
ไม่คิดไม่ฝันว่า ผู้ชายที่ก่อนแต่งงานดูดีกับเธอไม่น้อย พอแต่งงานไปกลับกลายเป็นคนละคน
ชีวิตในบ้านสามีแย่กว่าอยู่บ้านแม่เสียอีก จะกินก็ไม่มี จะใส่ก็ไม่มี ต่อให้กินข้าวเพิ่มอีกนิด แม่สามีก็ทำหน้านิ่วคิ้วขมวด สามีก็เป็นได้แค่คนขี้ขลาด ฟังแต่พ่อแม่ตัวเอง ไม่เห็นหัวอะไรทั้งนั้น
ถึงเธอจะไม่ฉลาด แต่ก็รู้ว่าชีวิตมันไปต่อไม่ได้แล้ว ก็ไม่ควรทนอยู่อย่างทรมาน
ตอนแรกเธออยากจะหย่า แต่สามีดันทุรังไม่ยอม
เธอไม่ค่อยมีความรู้เรื่องกฎหมาย คิดว่าผู้ชายไม่ยอม ก็คงหย่าไม่ได้แน่นอน คงต้องตกเป็นเบี้ยล่างพวกเขาไปตลอด
หย่าก็ไม่ได้ จะทำยังไง?
ก็หนีสิ! หนีไปให้ไกลๆ ให้พวกเขาตามหาไม่เจอ!
ในช่วงครึ่งปีแรกที่หนีออกมา เธอฝันร้ายไม่เว้นแต่ละคืน
ในฝัน สามีและพ่อแม่สามีวิ่งไล่ตามหลังตะโกนเรียกให้กลับบ้าน
พวกเขาวิ่งไล่ แล้วเธอก็วิ่งหนี บางทีโดนตามทัน ก็สะดุ้งตื่นขึ้นมาทั้งๆ ที่ยังกลัว