หมิงหมิงอยากจะร้องเรียกแม่ เรียกพ่อ
แต่ร่างกายของเขามันแก่ชราและเสื่อมโทรมเกินไป หลังจากถูกยืมอายุขัยก็ยิ่งอ่อนแอ แม้แต่จะพูดก็พูดไม่ออก
เขาพยายามลืมตา หนังตาที่ย่นยานเผยอออกเล็กน้อยเป็นช่องริบหรี่ ลูกตาขุ่นมัว ทำให้มองเห็นสิ่งรอบตัวไม่ชัด ได้ยินเพียงเสียงร้องไห้และพูดคุยเล็ดลอดมา
"หมอบอกว่า พ่อเราคงอยู่ได้แค่วันสองวันนี้แล้ว ต่อไปพวกเราก็จะไม่มีพ่อแล้ว...ฮือ..."
"อย่าร้องไห้เลยน้องเล็ก พ่อเราอายุตั้ง 90 กว่าแล้ว อยู่จนลูก ๆ อย่างพวกเราแก่เฒ่ากันไปหมด การจากไปก็ถือเป็นงานมงคลสำหรับพ่อ เป็นเรื่องดีด้วย"
"แต่พ่อเรากลัวตายมากเลยนะ พ่อไม่อยากจากไป"
"ไม่อยากจากไปแล้วยังไง? คนเราเกิดมาก็ต้องตายทุกคน!"
บทสนทนาลอยเข้าหูหมิงหมิง เขางงเล็กน้อย: พวกเขาพูดอะไรกัน? ทำไมถึงเรียกฉันว่าพ่อ? ทำไมถึงบอกว่าฉันกำลังจะตาย? แล้วฉัน...ทำไมร่างกายฉันถึงขยับไม่ได้? ฮือ...แม่ พ่อ มาช่วยผมที ผมไม่อยากตาย...
ทันใดนั้นเอง เขาก็ได้ยินเสียงพ่อดังแว่วเข้ามา: "ห้องนี้แหละ!"
พ่อของหมิงหมิงพาพวกพี่น้องในครอบครัว กรูกันเข้ามาในห้องผู้ป่วยอย่างเอะอะโวยวาย
"พวกคุณจะทำอะไร? อย่ารบกวนพ่อผมพักนะ!"
"พ่อคุณ? คนบนเตียงนั่นน่ะพ่อคุณ?" พ่อของหมิงหมิงโกรธมาก "แก่อย่างกะเต่าขนาดนี้ยังไม่พอ ยังจะมาหาลูกผมเพื่อยืมอายุขัยอีก! ลูกผมอยู่ไหน? เอาลูกผมคืนมา!"