"ท่านลุง ที่สุสานในเมืองต้องต่ออายุค่าที่น่ะ ผมเคยได้ยินมาบ้าง แต่พอถึงเวลาต้องต่ออายุ พวกเขาไม่ติดต่อญาติ กลับเอาใบแจ้งหนี้ไปแปะบนป้ายหลุมศพ นี่มันหมายความว่ายังไง? ตามไปทวงหนี้ถึงยมโลก จะไม่ให้คนตายได้อยู่สงบสุขเลยหรือไง?"
ประเด็นนี้ ทำให้อาจงไม่เข้าใจเอามากๆ
ท่านลุงบอกว่า "ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกัน บางทีลูกอกตัญญูพวกนั้นของฉันอาจจะติดต่อไม่ได้ พวกนั้นก็เลยเอาใบแจ้งหนี้ไปแปะบนป้ายหลุมศพ คิดว่าญาติมาไหว้หลุมศพยังไงก็ต้องเห็น แต่อ้ายพวกเลวนั่นไม่ได้มาไหว้หลุมศพนานมากแล้ว..."
อาจงฟังแล้วก็โกรธเหมือนกัน เลยถามต่อว่า "ท่านลุง แล้วทำไมท่านไม่เข้าฝันพวกมัน แต่กลับมาหาผมล่ะ?"
พอยกเรื่องนี้ขึ้นมา ท่านลุงยิ่งโมโหกว่าเดิม "อ้ายพวกเลวนั่น พอหลับก็หลับเป็นตาย ฉันเข้าฝันพวกมันแล้ว ไม่ว่าฉันจะร้องไห้ยังไงพวกมันก็ไม่ขานรับ ฉันพูดอะไรก็ไม่ได้ ทำได้แค่ร้อนใจอยู่เฉยๆ"
"ต่อมาฉันก็นึกถึงแก... เอ้อ ก็ไม่ใช่แค่แกหรอก จริงๆแล้วญาติที่รักในบ้านที่สานสัมพันธ์กัน ฉันเข้าฝันพวกนั้นหมดแล้ว มีแค่เจ้าที่เผาเงินไปให้ฉัน แล้วได้ยินฉันพูด อาจงเอ๋ย เมื่อก่อนท่านลุงไม่เคยรักแกเปล่าเลยจริงๆ..."
พอตื่นจากความฝัน ก็เพิ่งจะตีสองกว่า
คิดถึงเสียงร้องไห้คร่ำครวญของท่านลุงในความฝัน คิดถึงว่าพอตายแล้วก็ถูกลูกหลานลืม ถูกสุสานบีบทวงหนี้จนน่าเวทนา
อาจงก็ไม่นอนต่อแล้ว โทรศัพท์หาลูกชายคนหนึ่งของท่านลุงโดยตรง เล่าเรื่องแต่ต้นจนจบให้ฟังรอบหนึ่ง แล้วก็ต่อว่า