หลังจากอวี๋เป่ยหมิงจัดการเรื่องราวทั้งหมดเรียบร้อยแล้ว ก็ส่งข้อความไปหาซางเฟยหว่านว่า:[สะสางเสร็จแล้ว ]
ซางเฟยหว่านตอบกลับอย่างรวดเร็วว่า:[ลำบากเจ้าแล้ว ]
ซางเฟยหว่าน:[เรื่องนี้เกี่ยวกับสำนักหยินจิ่วเหมินหรือไม่?]
อวี๋เป่ยหมิง:[วิธีเปลี่ยนอายุขัย แท้จริงแล้วเป็นคาถาที่แพร่ออกมาจากสำนักหยินจิ่วเหมินในอดีต แต่ไม่ใช่พวกเขาลงมือโดยตรง ]
อวี๋เป่ยหมิงอธิบายว่า:[ในช่วงแรก ๆ สำนักหยินจิ่วเหมินมีศิษย์มากมาย คาถาชั่วร้ายก็แพร่ออกไปมาก ทางการห้ามเท่าไรก็ไม่หมด ชายชราคนนั้นบังเอิญรู้เรื่องวิธีเปลี่ยนอายุขัย จึงคิดหลุดโลกจะแย่งร่างผู้อื่นมาหลบเลี่ยงความตาย ]
ซางเฟยหว่านคิดว่าไม่ใช่สำนักหยินจิ่วเหมินลงมือโดยตรงก็ดีแล้ว จะได้ไม่ทำให้พวกเขามาหาเรื่องอวี๋เป่ยหมิงอีก
สำนักหยินจิ่วเหมินนั้นเหมือนหนูในท่อน้ำทิ้ง ฝีมือแต่ละตัวไม่แข็งแกร่งนัก แต่ซ่อนตัวอยู่ในทุกซอกทุกมุมฆ่าไม่หมดสิ้น โผล่ออกมาสร้างปัญหาอยู่เรื่อย
อืม ต้องคิดหาวิธีขุดรังพวกมัน ทำลายล้างให้หมดสิ้นเสียที!
เวลาเจ็ดโมงกว่าในตอนเช้า ซางเฟยหว่านลืมตาจากการเข้าฌาน——วันนี้เป็นวันแรกที่เธอเข้ากองถ่ายละครอย่างเป็นทางการ จะมาสายไม่ได้
ประตูห้องปีศาจต้นหลิวในห้องข้าง ๆ ยังคงปิดสนิท
ซางเฟยหว่านเดินเข้าไปเคาะประตูว่า: "ออกมาทำงานเถอะ อย่าขี้เกียจ "
ปีศาจต้นหลิวเปิดประตูออกมา พลางหาวหวอดยาว ๆ ว่า: "ไม่ได้ขี้เกียจสักหน่อย ฉันยุ่งมาทั้งคืนเลยนะ "
สายตาของซางเฟยหว่านมองข้ามปีศาจต้นหลิวไปตกอยู่กับคังซินเอ๋อร์ภายในห้อง
คังซินเอ๋อร์ไม่มีท่าทีโอหยิ่งอวดดีเหมือนแต่ก่อนอีกแล้ว ใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัวไม่เป็นสุข