เมื่อเธอกลับมาถึงตีนเขาได้ในที่สุด กลับไม่พบร่างของจ้าวซิงหลาน แต่กลับเห็นเพียงนายอำเภอเอิน
นายอำเภอเอินมองเธอจากระยะไกล ขณะที่เธอเดินมาจากทิศทางของยอดเขาเทพธิดา
อากาศหนาวเหน็บ ดินฟ้าขาวโพลนไปด้วยหิมะและน้ำแข็ง
นายอำเภอและลูกน้องสวมเสื้อคลุมหนังแกะหนา ๆ สวมรองเท้าหนังแกะ สวมหมวกหนังหมาป่า ทั่วทั้งร่างนอกจากดวงตาและรูจมูกที่โผล่ออกมาแล้ว ผิวหนังส่วนอื่นไม่กล้าเผยออกสู่สายลมหนาว
แต่นังปีศาจเอินซูผู้นี้ กลับสวมเพียงเสื้อผ้าบาง ๆ ผมยาวสีขาวสยาย รองเท้าหายไปเมื่อไหร่ไม่รู้ เดินเท้าเปล่าด้วยเท้าที่แดงก่ำเหยียบลงบนพื้นหิมะ ทีละก้าว ๆ
ไม่ถูกแช่แข็งตายซะได้!
"แกคือปีศาจจริง ๆ!"
เอินซูเงยหน้าขึ้นมองเขา เอินซูไม่ได้เอ่ยปาก แต่ดวงตางดงามคู่นั้นราวกับกำลังพูดอะไรบางอย่าง กำลังถามเขาว่า "พี่ชายของฉันอยู่ที่ไหน?"
นายอำเภอเอินกล่าว "ร่างของจ้าวซิงหลานอยู่ในมือฉัน หากเจ้ายอมจำนน ฉันจะไว้ศพให้เขาครบ! ไม่อย่างนั้น... ไม่อย่างนั้นฉันจะแล่เนื้อเขาทีละชิ้น ๆ โยนให้หมาป่าผู้หิวโหยกิน!"
แววตาของเอินซูเปล่งประกายฆาตกรอันเยือกเย็นในทันใด สายลมและหิมะรวมตัวกันรอบกายเธออีกครั้ง แต่เพราะร่างกายอ่อนแรงเกินไป พลังควบคุมลมหิมะที่เธอใช้ได้จึงอ่อนแอเกินไป ไม่สามารถสร้างอันตรายใด ๆ ได้
นายอำเภอเอินมองเห็นฆาตกรในแววตาเธอ รีบตวาด "ปีศาจ อย่าบังอาจ! หากแกกล้าทำอะไรบุ่มบ่ามอีก พี่ชายของแกจะต้องเจอกับความอัปยศอดสูที่ยิ่งใหญ่กว่านี้!"