นายอำเภอเอินถูกมือใต้ช่วยกลับมาแล้ว ก็รีบเรียกหัวหน้าปุโรหิตแห่งตระกูลมาทันที แล้วเล่าเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นให้ฟัง
"เธอเป็นปีศาจประเภทไหนกันแน่? เหตุใดจึงควบคุมพายุหิมะได้?"
หัวหน้าปุโรหิตฟังจบ ก็รู้สึกแปลกใจเช่นกัน: "ในดินแดนที่เทพขุนเขาหิมะประทานพร จะมีปีศาจปรากฏกายได้อย่างไร?"
นายอำเภอเอินตั้งคำถาม: "บนโลกนี้ที่ไหนมีเทพ? ที่เรียกว่าเทพ เมื่อสืบหาที่มาแล้ว ก็เป็นเพียงเรื่องโกหกที่ผู้มีอำนาจชั้นสูงสร้างขึ้นเพื่อเสริมสร้างอำนาจและควบคุมจิตใจประชาชน ให้คนชั้นต่ำที่ต่ำต้อยเหล่านั้นไม่กล้าต่อต้านการปกครอง ยอมถูกขูดรีดและกดขี่อย่างว่าง่าย
"อะไรที่ว่า ชาตินี้ทำดี สั่งสมบุญกุศล ชาติหน้าจะได้รับผลบุญ ไปเกิดในภพที่ดี? นั่นก็แค่ต้องการให้ชนชั้นล่างไม่ต่อต้าน ตลอดชีวิตอย่างว่าง่ายเป็นแกะที่รอการเชือด เชื่อฟังกฎที่พวกเรากำหนดขึ้น
"อะไรที่ว่า ความทุกข์ในชาตินี้คือการชดใช้บาปกรรมจากชาติก่อน? กินความทุกข์ในชาตินี้จนพอ ชาติหน้าจะไม่ทุกข์อีก? นั่นก็เป็นเพียงการทำให้คนยากจนต่ำต้อยเหล่านั้น ยอมทนทุกข์ทนลำบากอย่างเต็มใจเท่านั้น
"ชาติหน้า? มีชาติหน้าจริงหรือ? ชาติหน้าก็เป็นเพียงสิ่งเลื่อนลอยไร้ตัวตนเท่านั้น
"เทพเจ้า? มีเทพเจ้าจริงหรือ? เทพเจ้าก็เป็นเพียงเรื่องโกหกที่มนุษย์สร้างขึ้น เลื่อนลอยไร้ตัวตน ไม่มีใครเคยเห็น!"
"ท่านนายอำเภอ!" หัวหน้าปุโรหิตสีหน้าตกใจ รีบคุกเข่าลง "ท่านอย่าได้หมิ่นเทพเจ้า! เทพเจ้าทรงรอบรู้ทุกสิ่ง พระองค์ทรงปกป้องคุ้มครองเหล่าพสกนิกรของพระองค์ตลอดมา"
นายอำเภอเอินเอนกายพิงเตียงนอนอันนุ่มสบาย หัวเราะเย็นเยียบ: "หากมีเทพเจ้าจริง เหตุใดจึงยอมให้ปีศาจอย่างเอินซูมีชีวิตอยู่ได้? ไม่ควรจะเก็บเธอไปหรือ?"