ที่หน้าแท่นบูชามีทั้งชนชั้นสูง สามัญชน และทาส
แต่ไม่ว่าชนชั้นใด ทุกคนล้วนเกรงกลัวเทพเจ้าอย่างลึกซึ้ง และปฏิบัติตามคำพยากรณ์ของเทพ
แล้วคำพยากรณ์คืออะไร?
ในยุคนั้น คำพูดของผู้ปกครองคือคำพยากรณ์
พวกเขาบอกว่ามีเทพเจ้า
ทุกคนจึงเซ่นไหว้และเคารพบูชาเทพเจ้า
พวกเขาบอกว่ามีปีศาจมารบกวนความสงบของเทพ ควรตาย!
ทุกคนจึงร้องตะโกนด้วยความเกลียดชังว่า "เผาปีศาจ เผาปีศาจ!"
"เทพเจ้าภูเขาหิมะงั้นหรือ?" ริมฝีปากนายอำเภอเอินโค้งเป็นรอยยิ้มเย็นชา "ไฟสามารถละลายน้ำแข็งได้ ถึงแกจะเป็นเทพเจ้าจริง ๆ พวกเราก็จะสังหารเทพ!"
ภายใต้การยุยงของนายอำเภอเอิน คบเพลิงนับหมื่นถูกขว้างเข้ามาราวกับฝนดาวตกครั้งยิ่งใหญ่ ฉีกความมืดมิดของท้องฟ้ายามราตรี ตกลงบนกองฟืนแล้วลุกเป็นไฟลุกโชน
เอินซูเฝ้ามองแสงไฟเหล่านั้นพุ่งเข้ามาหาตน รู้สึกได้ถึงลิ้นไฟอันร้อนระอุที่แผดเผาผิวหนัง
เจ็บปวดเหลือเกิน เกลียดชังเหลือเกิน แต่ไม่รู้เพราะเหตุใด กลับมีความเศร้าโศกอยู่ในใจมากกว่า
เธอพยายามเงยหน้าขึ้น มองผืนฟ้ายามค่ำคืนอันมืดมิด มองยอดเขาเทพธิดาผู้งดงามแต่ไกล ในใจเต็มไปด้วยความโศกเศร้าอย่างสุดซึ้ง
ข้าแต่เทพเจ้า! ในโลกนี้มีเทพเจ้าจริง ๆ หรือ?
ตอนเด็ก ๆ เธอถูกรังแก หลายครั้งที่ใกล้จะตาย เธอถามตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่าในใจ:
"ในโลกนี้มีเทพเจ้าจริง ๆ หรือ?"
"หากมีเทพเจ้า เหตุใดฉันถึงได้ตกต่ำถึงเพียงนี้?"
"หากเทพเจ้ามีจิตวิญญาณ เหตุใดฉันอธิษฐานขอพรครั้งแล้วครั้งเล่า แต่ท่านกลับไม่ตอบสนองฉันเลย?"
"หากเทพเจ้ามีจิตวิญญาณ เหตุใดท่านไม่มาช่วยฉัน?"