ระหว่างที่ทั้งสองยังกำลังวิเคราะห์กันว่าโลกใบนี้แท้จริงหรือไม่ เสียงของพ่อซางก็ดังแว่วมาจากนอกประตู
"ลูกสาว เปิดประตูให้พ่อ!"
ซางเฟยหว่านเพิ่งเปิดประตูไปได้เท่านั้น ก็เห็นพ่อซางนำพวกเด็กรับใช้และคนรับใช้ชายวัยชราท่าทางดุดันยืนอยู่หน้าประตู
"ดึกขนาดนี้แล้ว มีธุระอะไรหรือ" ซางเฟยหว่านถาม
สายตาของพ่อซางเฉียบเหมือนมีด จ้องเขม็งไปยังอวี๋เป่ยหมิงที่ยืนอยู่ในห้อง "มีธุระ? ตัวอวี๋เจ้านี่เองไม่มีทางมีบุตรได้ ยังกล้าขับไล่ขันทีรับใช้ที่พ่อคัดสรรมาให้อย่างพิถีพิถันออกไป ช่างน่าโกรธเคืองยิ่ง!"
ซางเฟยหว่านกล่าวว่า "เป็นความเห็นชอบของฉัน ฉันไม่ชอบให้มีคนนอกอยู่ในห้อง"
พ่อซางเท้าสะเอว พูดด้วยความโกรธ "เธอไม่ใช่เพราะถูกอวี๋เจ้าปั่นหัว ถึงได้ขัดความประสงค์ของพ่อหรือ! ผู้หญิงต้องสืบสกุลสืบวงศ์ มีสามสามีสี่อนุเป็นเรื่องธรรมดา ในฐานะสามีหลัก ย่อมควรอ่อนโยนและใจกว้าง! เมื่อครั้งที่พ่อตั้งครรภ์เธอ พ่อกลัวว่าจะรับใช้แม่เจ้าไม่ทั่วถึง รีบจัดอนุให้แม่เจ้าถึงหลายคนเลยนะ!"
"มาหลายสิบปีแล้ว ในย่านนี้ ใครเอ่ยถึงพ่อไม่ได้ชมว่ากุลสตรีสักคำ?"
"ลูกสาว เธอลองดูสามีของเธอสิ! ใจแคบ แม้บ่าวชายประจำห้องยังทนไม่ได้! เขานอกจากหน้าตาดีหน่อยก็ไม่มีอะไรดีเลย ตัวเองไร้ความสามารถ ยังกล้าอิจฉาริษยา? เรื่องนี้เข้าข่ายเหตุหย่าเจ็ดประการ ตระกูลซางจะเขียนหนังสือหย่าเขาได้เมื่อไรก็ได้!"