ดวงตาของซางเฟยหว่านแลบแปลประหนึ่งก่อนจะดึงบทสนทนากลับมาที่เดิม "งั้นเธออยู่ที่ไหน? เราหมายถึงผู้ที่ปกครองอาณาจักรเยว่ ผู้ที่วางระเบียบกฎเกณฑ์ของประเทศนี้ อยู่ที่ไหน?"
"อยู่ที่ไหน?" คุณหนูซูส่ายหัว "ไม่ทราบ"
"เธอไม่ทราบ? แล้วใครจะทราบ?"
คุณหนูซูยังคงส่ายหัว "ทุกอย่างในที่นี้ดำเนินไปอย่างมีระเบียบ มีแบบแผน แล้วใครกันแน่ที่เป็นผู้ปกครอง? ฉันไม่ทราบ บางทีอาจไม่มีใครรู้ก็เป็นได้"
"แล้วกฎระเบียบเหล่านั้นใครเป็นคนประกาศ? การแต่งตั้งและถอดถอนข้าราชการขึ้นอยู่กับใคร? พอสิ้นสุดการสอบขุนเธอ ผู้ที่ได้จ้วงหยวนไม่ต้องเข้าเฝ้าผู้ปกครองสูงสุดหรือ?"
"กฎระเบียบถูกวางไว้ตั้งแต่ครั้งอดีตช้านาน ข้าราชการต่างก็ปฏิบัติหน้าที่ของตนเอง ชนทั้งสี่ชั้น — นักปราชญ์ ชาวนา ช่างฝีมือ และพ่อค้า — อยู่กันอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ส่วนการแต่งตั้งและคัดเลือกข้าราชการ……คำสั่งเหล่านั้นถูกส่งออกมาจากเยว่กง"
"เยว่กงอยู่ที่ไหน?" ซางเฟยหว่านคว้าประเด็นสำคัญไว้ทันที
"เยว่กงอยู่บนฟ้าสิล่ะ" คุณหนูซูชี้ออกไปนอกห้องโถง
นอกห้องโถงราตรีมืดสนิท ดวงจันทร์เต็มดวงลอยสูงเด่นบนนภา
กระทั่งขณะนี้เอง ซางเฟยหว่านจึงพบว่าดวงจันทร์ที่นี่สว่างกว่า กลมกว่า และใหญ่กว่าดวงจันทร์ในโลกความจริงเสียอีก!
ใหญ่จนแม้แต่เนินเขาและแอ่งภูมิประเทศบนดวงจันทร์ยังมองเห็นได้คลุมเครือ
ซางเฟยหว่านจ้องมองอย่างตั้งใจ แม้แต่รูปเงาของพระราชวังบนดวงจันทร์ยังแลเห็นลาง ๆ
ดวงจันทร์ในโลกความจริงไม่มีสิ่งก่อสร้างใด ๆ อยู่เลย แต่ทำไมดวงจันทร์ที่นี่ถึงมีพระราชวัง?
เธอชี้ไปที่ดวงจันทร์แล้วถาม "นั่นคือเยว่กงใช่ไหม? แล้วจะขึ้นไปยังไง?"