จางเสวี่ยเสวี่ยรู้สึกอายนิดหน่อย "ก็...ตอนนี้ฝีมือฉันตกต่ำลงมาก คงพาคุณออกไปข้างนอกไม่ไหวชั่วคราว ที่นี่ยามรักษาการเยอะมาก ตอนก่อนฉันต้องลำบากแสนลำบากถึงจะแทรกตัวเข้ามาได้คนเดียว พาคุณไปด้วย กลัวว่าเราสองคนจะโดนจับซะก่อน"
"แล้วจะทำยังไงล่ะ" ไป๋จวิ้นหมุนลูกตา "อ้อ ใช่แล้ว ฉันไม่ใช่ดอกไม้เลิศแห่งหอหรอกเหรอ น่าจะหาเงินมาได้เยอะพอสมควรนะ! เร็วๆ เสวี่ยเสวี่ย ไปหาให้หน่อย ดูซิว่าในห้องนี้มีเงินซ่อนอยู่ไหม ถ้ารวมเงินได้เท่าค่าไถ่ตัว ฉันจะจ่ายไถ่ตัวตัวเองเอง แบบนี้ก็จบไม่ใช่เหรอ"
จางเสวี่ยเสวี่ยฟังแล้วเห็นว่าเข้าท่า จึงรีบค้นหาไปทั่วห้อง
ไม่ช้า เธอก็พบกล่องผ้าแพรในช่องลับใต้เตียง เปิดออกดู ข้างในเต็มไปด้วยธนบัตรเงิน
จางเสวี่ยเสวี่ยนับดู มูลค่าบนธนบัตรเหล่านี้รวมกันได้ 5,000 เหลียงเงิน เป็นจำนวนเงินที่ไม่ใช่น้อยเลย!
ไป๋จวิ้นพูดว่า "อาจเป็นเงินที่ไป๋หมู่ตันเก็บสะสมไว้ไถ่ตัวเองก็ได้ แค่ไม่รู้ว่า 5,000 เหลียงเงินจะมีค่าเท่าพันเหลียงทองหรือเปล่า"
จางเสวี่ยเสวี่ยกล่าวว่า "ตอนที่ฉันอยู่ข้างนอกเมื่อกี้ ได้สืบมาแล้วว่าที่นี่อัตราแลกเงินเงินกับทองคือ 6 ต่อ 1 นั่นแปลว่าพันเหลียงทองแลกได้ 6,000 เหลียงเงิน"
ไป๋จวิ้นรู้สึกเสียดาย "แต่นายกกระทรวงลู่จ่ายพันเหลียงทองซื้อฉันไป ฉันมีแค่ 5,000 เหลียงเงิน แม่เล้าคงไม่ยอมให้ฉันจ่ายเงินไถ่ตัวเองหรอก"