"ผังซิวหยวน!" เจิ้งหลานซินในตอนนี้ความโศกเศร้ามากกว่าความกลัว
เธอเคยสงสัยลูกบุญธรรมคนนี้ และก็ระวังตัวเขาอยู่บ้าง
แต่ไม่คิดไม่ฝันว่า เขาจะลงมือกับตัวเองจริง ๆ
"ผังซิวหยวน ถึงฉันจะไม่ใช่แม่แท้ ๆ ของแก แต่หลายปีมานี้ฉันปฏิบัติกับแกเหมือนลูกในไส้ ปฏิบัติกับแกไม่เลวเลย แกจะเห็นแก่สมบัติภายนอกพวกนี้ จนไม่ต้องการแม้แต่หัวใจความเป็นคนเลยหรือไง?"
"เหมือนลูกในไส้? ถ้าเธอคิดกับฉันเหมือนลูกแท้ ๆ ทำไมถึงสนับสนุนให้ผังอวิ๋นอวิ๋นเป็นประธานบริษัทเกาเชิง?"
"ฉันต่างหากที่เป็นลูกชายคนโตของตระกูลผัง ทุกอย่างของตระกูลผังควรเป็นของฉัน!"
"แกพูดบ้า ๆ! แกเป็นแค่ลูกบุญธรรม ตระกูลผังให้แกมากพอแล้ว แกยังกล้าตอบแทนบุญคุณด้วยการจับพวกเราเป็นตัวประกันอีก!" ผังอิ้งอิ้งด่าออกมาอย่างเจ็บแค้น
ตั้งแต่เด็กเธอไม่ชอบพี่ชายคนที่สองเลย รู้สึกว่าเขาเก่งแต่ทำตัวดีทำตัวน่ารัก หาทางเอาใจแม่
มีหลายครั้งที่เธอทนไม่ไหวด่าเขาว่าเสแสร้ง ผลปรากฏว่าคุณยายได้ยินเข้า จึงด่าเธออย่างหนัก
เธอไปฟ้องแม่ แต่พูดได้ไม่กี่ประโยค พี่ชายคนที่สองก็ขอโทษก่อน แล้วยังบอกให้แม่ไม่ต้องโกรธ ท่าทางชวนให้หมั่นไส้
จนกระทั่งโตขึ้น เธอจึงรู้ว่าพี่ชายคนที่สองคนนี้ไม่ใช่ลูกแท้ ๆ ของแม่
"ผังซิวหยวน ฉันเห็นมานานแล้วว่าแกเป็นคนใจกล้าอำมหิต! ถึงขนาดทำร้ายแม่บุญธรรมได้ แกจะตายไม่ดี!"