คงเป็นเพราะคิดว่าทุกอย่างกำลังไปได้สวย ตำแหน่งประธานบริษัทใกล้จะได้มาครอบครอง ผังซิวหยวนจึงอดไม่ได้ที่จะดีใจจนรีบร้อนขึ้นมา
"แม่ อย่าจ้องผมแบบนั้นสิ"
"นี่เป็นครั้งสุดท้ายที่ผมเรียกแม่ ต่อไปนี้แม่จะขึ้นรถบรรทุกคันนี้ไปจนถึงชายแดนภาคใต้"
"ผมจัดการคนพาคนข้ามแดนไว้แล้ว พวกเขาจะพาแม่กับน้องสาวไปส่งต่างประเทศ ระหว่างทางจำไว้ว่าต้องให้ความร่วมมืออย่างที่สุด"
"คนพวกนั้นเป็นพวกนักโทษหนีตายที่โหดเหี้ยมไร้หัวใจ ถ้าพวกคุณไม่เชื่อฟัง แม้แต่ผมเองก็ช่วยชีวิตพวกคุณไม่ได้!"
ก่อนหน้านี้ผังอิ้งอิ้งเคยเห็นข่าวผู้คนมากมายที่ถูกหลอกไปเอเชียตะวันออกเฉียงใต้และต้องทนทุกข์ทรมานอย่างทารุณ
ตอนนั้นเธอยังรู้สึกเห็นใจพวกเขา แต่ไม่คิดเลยว่าตัวเองกำลังจะก้าวสู่หนทางสู่ถ้ำมารในไม่ช้า
เธออดไม่ได้ที่จะร้องไห้ด้วยความกลัว
แต่ตอนนี้การร้องไห้ไม่มีประโยชน์แล้ว เธอถูกฉุดไปที่รถบรรทุก
ระหว่างทางเพราะขัดขืน เธอจึงถูกตบหน้ากระหน่ำหลายครั้ง
เจิ้งหลานซินก็สิ้นหวังเช่นกัน ทว่ากว่ายี่สิบปีที่เลี้ยงดูมา กลับกลายเป็นเด็กเนรคุณสองคนได้อย่างไร?
เมื่อคืนคุณซางเพิ่งบอกความจริงเกี่ยวกับลูกบุญธรรมทั้งสอง แต่เธอกลับยังคิดถึงความสัมพันธ์ทางสายเลือด
ผลสุดท้าย ตอนนี้ไม่เพียงตัวเองต้องถูกทำร้าย ลูกสาวยังต้องพลอยลำบากไปด้วย
แล้วก็ชิวผู้เฒ่า…
กว่าจะหาชิวผู้เฒ่าเจอได้ก็ยากเย็นแสนเข็ญ กว่าจะได้พบกันอีกครั้ง ถ้าต้องพลัดพรากกันอีกครั้ง เขาจะต้องเสียใจมากแค่ไหนอีก?
ในหัวกำลังคิดถึงชิวผู้เฒ่าอยู่ ก็ได้ยินเสียงที่คุ้นเคยดังขึ้นมาอย่างกะทันหัน:
"ปีศาจบังอาจ……ไม่ใช่……ไอ้ระยำบังอาจ ยังไม่ปล่อยคนอีกหรือ?"