หลังจากซางเฟยหว่านเล่าความลับของตระกูลผังให้อวี๋เป่ยหมิงฟังแล้ว ก็พูดต่อว่า "เจิ้งหลานซินกับลูกบุญธรรมของเธอยังมีความผูกพันกันอยู่ และยังเป็นความผูกพันแม่ลูกที่ลึกซึ้งมาก ตามที่ว่าคนนอกอย่ายุ่งเรื่องคนใน ฉันเป็นคนนอกยากจะพูดให้ใครฟังขึ้น หากฉันพูดไป ก็ไม่แน่ว่าเธอจะยอมรับได้ ดังนั้น ฉันจึงคิดว่า แทนที่จะตักเตือน ก็ปล่อยให้เธอเห็นความจริงด้วยตัวเองเสียดีกว่า"
อวี๋เป่ยหมิงพยักหน้าเห็นด้วย "ฉันเข้าใจแล้ว ขอบคุณที่บอกฉัน"
ซางเฟยหว่านยิ้ม "ระหว่างเพื่อนกัน ไม่ต้องขอบคุณหรอก"
"ฉันต้องกลับแล้ว"
"ฉันไปส่ง"
"ไม่ต้องแล้ว"
ถึงจะบอกว่าไม่ต้อง แต่ท้ายที่สุดอวี๋เป่ยหมิงก็ยังยืนกรานพาเธอออกมา แล้วเดินไปตามทางเล็ก ๆ อย่างช้า ๆ
พอใกล้ถึงบ้านซางเฟยหว่าน เธอก็นึกถึงความอึดอัดของเขาเมื่อเร็ว ๆ นี้ จึงพูดว่า "คืนนี้ถ้าคุณรู้สึกว่าไม่มีที่ไป ฉันให้สวนในบ้านยืมใช้ก็ได้"
ยังไงเขาบำเพ็ญตบะก็ไม่ต้องนอน ดีกว่าปล่อยให้เขาระหกระเหินไปมาอย่างน่าสงสาร ซางเฟยหว่านก็ยินดีให้ที่พักพิงสักมุมหนึ่ง
อวี๋เป่ยหมิงพูดว่า "ไม่ต้องแล้ว ฉันหาที่พักได้แล้ว ไม่รบกวนคุณ"
ซางเฟยหว่านรู้สึกแปลกใจที่เขาหาที่พักให้ตัวเองได้แล้ว หรือว่าเช่าบ้านใหม่อีกหลัง?
อวี๋เป่ยหมิงชี้ไปที่ต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่งบนยอดเขา
"ต้นไม้นั้นสูง กิ่งก้านใบดก นั่งบนต้นไม้ดูดซับแก่นพลังฟ้าดินได้ผลเป็นสองเท่า"