ซางเฟยหว่านพูดกับเจิ้งหลานซินว่า "เธอคงยังไม่รู้ ลูกบุญธรรมสองคนของเธอแท้จริงแล้วเป็นลูกนอกสมรสของผังเซิ่งหย่ง"
รอยยิ้มบนใบหน้าเจิ้งหลานซินหายวับไปในทันที "เธอ... เธอพูดว่าอะไรนะ?"
ซางเฟยหว่านพูดว่า "ลูกบุญธรรมสองคนของเธอ ล้วนเป็นลูกนอกสมรสของผังเซิ่งหย่ง และยังมีแม่คนเดียวกันอีกด้วย หลังจากแม่ของพวกเขาเสียชีวิต ครอบครัวผังไม่อยากเห็นเลือดเนื้อของตระกูลไหลออกไปนอกบ้าน จึงแสร้งว่าพวกเขาเป็นเด็กกำพร้า และรับพวกเขากลับเข้าตระกูลผังในนามของการอุปการะ"
เจิ้งหลานซินตกใจกับความจริงที่มาอย่างกะทันหันนี้ จนพูดไม่ออกอยู่ครู่ใหญ่
ระหว่างเธอกับผังเซิ่งหย่งนั้นไม่มีความรักใคร่กันจริงๆ หรอก แต่ลูกชายสองคนนั้นเป็นเด็กที่เธอเลี้ยงมาด้วยมือของตัวเอง ปฏิบัติต่อพวกเขาเหมือนลูกแท้ๆ ของตัวเองนะ!
เธอยังจำได้อย่างชัดเจน ฉากที่พี่น้องสองคนมาถึงตระกูลผังเมื่อยี่สิบปีก่อน
คนหนึ่งอายุเจ็ดขวบ อีกคนอายุห้าขวบ เด็กชายคนโตอายุน้อยกว่าลูกสาวคนโตของเธอเพียงเล็กน้อย แต่ชะตากรรมกลับต่างกันราวฟ้ากับเหว
อวิ๋นอวิ๋นลูกสาวคนโตของเธอสวมชุดกระโปรงฟูฟ่องที่สวยงาม ก้มหน้าก้มตาเล่นเปียโนอย่างมั่นใจและสง่างาม ราวกับเจ้าหญิงผู้สูงศักดิ์
ส่วนพี่น้องสองคนนั้น กลับแต่งตัวมอมแมม ผอมจนเหลือแต่กระดูก ดูเหมือนขอทาน
ตอนที่หญิงชราพาพวกเขาเข้ามา ดวงตาของพี่น้องสองคนเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและกระสับกระส่าย
แม้แต่ตอนที่ผังอวิ๋นอวิ๋นยื่นขนมให้พวกเขาอย่างเป็นมิตร พวกเขาก็ยังไม่กล้ารับ แหงนมองหญิงชราด้วยความหวาดกลัว แล้วก็หันมามองเจิ้งหลานซิน