ในฝันไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปกี่ปี ร้อยปีก็ผ่านไปอย่างรวดเร็ว
หนองน้ำแข็งพันลี้ หิมะปลิวว่อนหมื่นลี้ กลับมาอีกครั้งในฤดูหนาว
ปีศาจต้นจื่อถานตื่นขึ้นมา สิ่งที่เห็นคือโลกอันกว้างใหญ่ขาวโพลนไปด้วยหิมะ
มันหนาวจนตัวสั่น รู้สึกฉงนใจมาก: "ทำไมจู่ๆ ถึงหนาวขนาดนี้? สีขาวๆ นั่นคืออะไร? ตกลงมาบนตัวจนวิญญาณฉันแทบจะแข็งตาย เมื่อก่อนไม่เคยเห็นสิ่งนี้มาก่อนเลยนี่นา?"
เสียงหัวเราะเยี่ยงระฆังเงินดังมาจากด้านข้าง: "แกเป็นต้นไม้บ้านนอกมาจากเขาลึกลูกไหนกัน ถึงกับไม่เคยเห็นหิมะเลยหรือ?"
ปีศาจต้นจื่อถานหันไปมอง ก็เห็นต้นหลิวต้นหนึ่งยืนอยู่ไม่ไกล ใบไม้ร่วงจนหมดแล้ว แต่กิ่งก้านยังอ่อนช้อยไหวเอนเล็กน้อยเวลาพูด ราวกับกำลังร่ายรำ งดงามจนหาที่เปรียบมิได้
ปีศาจต้นจันทน์ประหลาดใจยิ่งนัก: "แกแกแก แกก็เป็นปีศาจต้นไม้ด้วยหรือ?"
ต้นไม้นั้นยิ้มแย้มพูดว่า: "ฉันคือปีศาจต้นหลิว ข้างหลังเธอยังมีปีศาจต้นไซเปรส ปีศาจต้นไทร ปีศาจต้นหวย ปีศาจต้นซิ่งอีก..."
ก็จนถึงตอนนั้นเองที่มันเพิ่งรู้ตัวว่า ตัวเองถูกย้ายออกจากบ้านเกิดไปไกลแล้ว ไม่รู้ว่าไอ้เวรตัวไหนเอาต้นไม้จากทางใต้ที่อบอุ่นและร้อนระอุ มาปลูกไว้ทางเหนือได้
ฤดูหนาวลึกทางตอนเหนือหนาวจริงๆ นะ!
แม้มันจะเป็นปีศาจต้นไม้ แต่ก็ยังหนาวจนเปลือกไม้หุ้มแน่น กิ่งก้านสั่นเทา
โชคดีที่มันเป็นปีศาจ เลยรอดจากความตายมาอย่างหวุดหวิด
พอในที่สุดมันก็บำเพ็ญจนกลับเป็นร่างคนได้อีกครั้ง และเริ่มผูกพันกับปีศาจต้นหลิวและพวกพ้อง อีกทั้งเขาเจี้ยงเยว่ก็เป็นทำเลฮวงจุ้ยที่หายาก เหมาะแก่การบำเพ็ญเพียร
ใต้เขายังมีหมู่บ้าน ยืนอยู่บนไหล่เขามองไปไกลๆ จะเห็นชาวบ้านด้านล่างเดินเข้าออก ยุ่งวุ่นวาย คล้ายกับภาพตอนนั้นของหมู่บ้านตระกูลเยี่ยมาก
ปีศาจต้นจันทน์จึงตัดสินใจอยู่ต่อ ไม่กลับไปอีกเลย