ในที่สุด คืนหนึ่งสิบปีผ่านไป หลังเสียงฟ้าร้องคำราม ต้นจันทน์ก็กลายร่างเป็นชายรูปร่างเตี้ยเล็ก
สิบปีแล้ว ใบไม้น้อยและชาวบ้านเหล่านั้นก็จากไป ไม่เคยกลับมาหาเขาอีกเลย
ไม่เป็นไร พวกเขาไม่มา เขากลับไปเองได้
เขาจำทิศทาง จำเส้นทางที่มาได้ แม้เวลาจะล่วงเลยมาสิบปี แต่เส้นทางกลับบ้านนั้นเขาไม่เคยลืมเลย
สิบปีแล้ว ใบไม้น้อยจะเป็นอย่างไรบ้างนะ?
เธอแต่งงานกับเสือน้อยไปแล้วหรือยัง?
เมื่อก่อนเธอชอบนั่งใต้ต้นไม้พร่ำถึงเสือน้อยยาว เสือน้อยสั้นเสมอ
ครั้งหนึ่งต้นจันทน์ยังเห็นเสือน้อยแอบไปจับมือเธอ เธอแม้จะหน้าแดงแต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธ
ถ้าพวกเขาแต่งงานกันแล้ว ตอนนี้คงมีลูกแล้วสินะ?
เธอเรียกเขาว่าปู่ต้นไม้ แล้วลูกของเธอล่ะ? ควรเรียกเขาว่าทวดหรือเปล่า?
เขาครุ่นคิดพลางเดินมุ่งหน้าไปทางหมู่บ้าน
ทางไกลจริง ๆ เมื่อปีนั้นพวกเขาเพื่อไม่ให้เขาถูกคนพบ จึงพาเขาไปส่งไกล ๆ ช่างคิดรอบคอบจริง
ต้นจันทน์เพิ่งจะกลายร่าง พลังปราณวิญญาณยังอ่อนแอมาก
เขาออกเดินทางตอนกลางคืน กลางวันเมื่อถูกแสงแดดกระตุ้น ก็ต้องกลายกลับเป็นต้นไม้เพื่อดูดซับแสงแดด
เช่นนี้ เดินไปหยุดไป เกือบสิบวัน ในที่สุดก็กลับมาถึงเนินเขาที่เคยเติบโตในยามค่ำคืน
เมื่อก่อน เขายืนอยู่บนเนินเขา มองลงไปก็เห็นหมู่บ้านเบื้องล่างได้ชัดเจนทีเดียว
บางครั้ง ยังเห็นใบไม้น้อยอยู่ในลานบ้านของเธอเองให้อาหารไก่
แต่เมื่อเวลาผ่านไปสิบปี เมื่อเขายืนมองลงไปจากตำแหน่งเดิม กลับมองไม่เห็นอะไรเลย
หมู่บ้านเบื้องล่างหายไป เรือนหายไป ชาวบ้านก็หายไปด้วย