พออวี๋เป่ยหมิงเดินกลับบ้านอย่างไม่รีบร้อนก็เป็นเวลาตีหกแล้ว ชิวผู้เฒ่ากับคนอื่นๆ ยังไม่ตื่น
ยืนอยู่ชั้นล่างก็ได้ยินเสียงกรนของชิวผู้เฒ่าลอยมาจากห้องชั้นบน ไม่รู้ว่าเมื่อคืนเล่นหนักจนเหนื่อยขนาดไหน
จนถึงเกือบเจ็ดโมง เจิ้งหลานซินจึงเก็บตัวแต่งตัวเสร็จออกมาจากห้อง
คิดถึงเรื่องเมื่อคืนที่เกินเหตุ เธออดรู้สึกเขินอายไม่ได้ และแอบดีใจที่ห้องในวิลล่ากั้นเสียงได้ดี
เดินมาถึงห้องรับแขก เงยหน้าก็เห็นอวี๋เป่ยหมิงนั่งตัวตรงอยู่ตรงนั้น
เจิ้งหลานซินตกใจ รีบเรียกเสียงดัง: "คุ...คุณครู"
ทั้งที่อีกฝ่ายเป็นหนุ่มสาววัยรุ่น อายุดูเหมือนลูกสาวคนเล็กของเธอ แต่เธอกลับต้องเรียก "คุณครู" ตามชิวผู้เฒ่า
นี่มันช่างน่าอึดอัดจริงๆ
ก่อนหน้านี้เธอเคยถามชิวผู้เฒ่า: "ทำไมอาจารย์ถึงดูหนุ่มจัง?"
ชิวผู้เฒ่าพูดอย่างไม่ใส่ใจ: "บำเพ็ญตบะถึงขั้นหนึ่งก็คงความเยาว์วัยได้ตลอดกาล"
แล้วก็พูดถึงเรื่องการบำเพ็ญเพียรมากมาย เจิ้งหลานซินฟังแล้วงงไปหมด
ยังไงซะอวี๋เป่ยหมิงก็เป็นผู้เชี่ยวชาญที่ซ่อนตัว อายุเป็นปริศนา ที่มาเป็นปริศนา นับถือไว้ก็ไม่ผิด
ดีที่ "อาจารย์น้อย" คนนี้พูดน้อย ชอบอยู่คนเดียว อยู่ใต้ชายคาเดียวกันแต่ไม่ค่อยเจอกัน พอจะเลี่ยงความอึดอัดได้บ้าง
"เธอมาก่อน" อวี๋เป่ยหมิงเรียกเธอ
"เป็นอะไรหรือคะ อาจารย์?" เจิ้งหลานซินเดินเข้ามา รู้สึกตื่นเต้นแปลกๆ