ซางเฟยหว่านทำนายจนหมดทุกเรื่องของวันนี้ โบกมือลาผู้ชมพร้อมกับกล่าวราตรีสวัสดิ์ แล้วตัดการถ่ายทอดสดไป
ยามวิกาลดึกดื่นเช่นนี้ คนทั่วไปมักพักผ่อนกันหมดแล้ว
ทว่าเหล่าปีศาจต้นไม้ในห้องใต้ดินกลับชอบค่ำคืนที่พลังหยินหนาแน่นที่สุด เหล่าภูตผีปีศาจโปรดปรานเป็นยิ่งนัก
พวกมันเข้าแถวกันเป็นระเบียบ บิดเอวกระทุ้งเท้า เต้นระบำจัตุรัสกันอย่างขมีขมัน
ทำนองประกอบก็ยังคงเป็นเพลง "เสี่ยวผิงกั่ว" ที่ติดหู
ซางเฟยหว่านเองก็ไม่เข้าใจว่าเหตุใดเจ้าปีศาจรุ่นเก๋าพวกนั้นถึงคลั่งไคล้บทเพลงนี้ เปิดซ้ำตลอดคืนโดยไม่เบื่อหน่าย
เต้นๆ อยู่ จู่ๆ เสียงดนตรีก็เงียบลง
ปีศาจต้นจันทน์กำลังเพลิดเพลิน เมื่อเพลงโปรดของมันถูกตัด มันก็คำรามด้วยโทสะ "ใครตัดเพลงโว้ย? ระวังฉันจะเอากิ่งฟาดให้…"
ทว่าถ้อยคำต่อมากลับถูกกลืนหายไปในลำคอ
ซางเฟยหว่านหรี่ตา ถามว่า "แกจะฟาดใครนะ?"
ปีศาจต้นจันทน์รีบตอบ "ฉันฟาดตัวเองน่ะเจ้าค่ะ เมื่อเร็วๆ นี้หลังมันคันยุบยิบ ไม่รู้เป็นโรคผิวหนังกำเริบรึเปล่า"
ปีศาจต้นหลิวเอ่ยถาม "เทพเซียน ท่านลงมาทำไมเจ้าคะ? พวกเราเปิดเพลงดังไปรบกวนท่านหรือเปล่า?"
"หยุดเต้นก่อนเถอะ ขึ้นมาช่วยฉันทำธุระสักหน่อย" ซางเฟยหว่านกล่าวพลางหมุนตัวขึ้นไปชั้นบน