หลินเจียเจียตอนนี้ถูกขังอยู่ในห้องแคบ ๆ ห้องหนึ่ง รอบด้านเป็นสีขาว
ผนังสีขาว พื้นสีขาว เพดานสีขาว…
ทุกอย่างเป็นสีขาว ขาวจนแสบตา
แบตเตอรี่ในมือถือของเธอเหลือเพียง 1%
ใจเธอยิ่งตื่นตระหนกหนัก มือทุบประตูไม่หยุด ตะโกนร้องขอความช่วยเหลือ
ทันใดนั้น ด้านนอกประตูมีเสียงคุ้นเคยดังขึ้น "คนนี้ใช้การไม่ได้แล้ว ตายก็ตายไปเถอะ…"
นี่เสียงแม่สามีหรือ?
เธอทุบประตูแรง ๆ ตะโกนว่า "แม่! แม่!"
แม่สามีไม่ตอบ ยังพูดต่อ "ลูกทำงานกี่ปี กว่าจะเก็บเงินได้เป็นแสน อย่าเอามาทิ้งเปล่า ๆ เก็บเงินไว้ดีกว่า รออีกหน่อยแม่จะหาลูกสะใภ้ดี ๆ ให้ใหม่…"
มือของหลินเจียเจียที่ทุบประตูชะงัก: หล่อน…หมายความว่ายังไง?
แล้วนอกประตูก็มีเสียงสามีของเธอดังขึ้น "งั้นก็ยุติการช่วยชีวิตเถอะ ตัวเธอเองไม่ระวัง วิ่งออกไปจนโดนรถชน ไม่ใช่ผมเป็นคนทำให้ตาย"
หัวของหลินเจียเจีย "อื้อ!" ดังสนั่น ความทรงจำที่ขาดหายพลันไหลกลับมา
เธอนึกขึ้นได้ ตอนที่รู้จักกับสามีครั้งนั้น ตัวเองยังเป็นนักเรียน แต่เธอเกลียดการเรียน เกลียดหน้าตาดุดันของครูกับคำพูดจู้จี้จุกจิก
เธอชอบชีวิตอิสระเสรีมากกว่า ชอบอยู่กับผู้ชายไว้ทรงผมเท่คนนั้นในร้านตัดผม
เขาซื้อชานมให้เธอ จะนอนไม่หลับเพราะเธอ จะหึงหวงเพราะเธอ จะทะเลาะต่อยตีเพื่อเธอ
เธอรู้สึกว่านี่แหละรักแท้ จึงเดินตามเขาไปอย่างไม่ลังเล
เพื่อสิ่งนี้ เธอถึงขั้นทะเลาะกับแม่ยกใหญ่ แล้วหนีออกจากบ้าน
ช่วงที่เสียใจและสิ้นหวังที่สุด เขาจับมือเธอพูดว่า "แม่ของเธอไม่ดีกับเธอ แต่ฉันจะดีกับเธอตลอดไป"