[น้าคะ ฉันยืนยันให้นะ! เป็นเรื่องจริง ฉันได้ยินชัดแจ๋วเลย]
[ฉันก็ได้ยิน แต่นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่? ทำไมต้องโทรมาตอนกลางคืนตรงเวลา แล้วยังโทรหาคุณน้าได้แค่คนเดียว?]
[เมื่อกี้ฉันได้ยินเสียงผู้หญิงในโทรศัพท์เหมือนจะร้องไห้ด้วย ไม่ใช่แค่แกล้งโทรหลอกเล่นนะ]
ซางเฟยหว่านพูดว่า "ฉันได้ยินแล้ว สายที่โทรเข้ามาเป็นเรื่องจริง โทรศัพท์บ้านของคุณน้าใช้มาหลายปีแล้วใช่ไหม?"
น้าสวีตอบว่า "ใช่แล้ว ใช้มาหลายปีแล้ว เมื่อก่อนมีคนใช้โทรศัพท์บ้านเยอะมาก แต่ตอนนี้ทุกคนมีโทรศัพท์มือถือกันหมด โทรศัพท์บ้านก็เลยเลิกใช้กันไป ฉันไม่ยอมถอดออก เพราะอยากจะรอสายจากลูกสาว"
พูดถึงเรื่องลูกสาว น้าสวีก็อดถอนหายใจไม่ได้
เธอเป็นผู้หญิงอาภัพ อายุยังไม่ถึงสามสิบ สามีก็เสียชีวิต ทิ้งให้อยู่กับลูกสาวตัวน้อยเพียงลำพัง
เพื่อให้ลูกสาวมีชีวิตที่ดีขึ้น เธอจึงตัดสินใจออกไปทำงานไกลบ้านโดยลำพัง ทิ้งลูกสาวไว้ที่บ้านเกิด
หลายปีผ่านไป เมื่อเธอตั้งหลักในเมืองได้แล้ว กลับพบว่าลูกสาวได้เปลี่ยนไป
เด็กสาวที่เคยคิดว่าเรียบร้อย กลับหนีเรียน สูบบุหรี่ ต่อยตี เมื่อเธอไม่ได้อยู่ดูและ
กระทั่งโรงเรียนไล่ออก น้าสวีจึงรู้ว่าเรื่องมันร้ายแรง
เธอรีบพาลูกสาวมาอยู่ด้วยตัวเอง และทุ่มเงินฝากเส้นสายส่งเข้าโรงเรียนมัธยมเอกชนแห่งหนึ่ง
แต่เมื่อก่อนไม่ได้อบรมสั่งสอนไว้ พอถึงวันนี้ต้นไม้มันโตจนลำต้นคดงอแล้ว จะดัดกลับให้ตรงง่ายดายได้อย่างไร?
ลูกสาวไม่เพียงไม่เลิกนิสัยเสีย แต่ยังไปคบกับพวกนักเลงอีก
แม่ลูกจึงระเบิดปากเสียงกันอย่างรุนแรง
ลูกสาวไม่ยอมเรียนหนังสือต่อ ใจเด็ดอยากแต่งงานกับนักเลงนั่น
น้าสวีด่าเท่าไรก็ไม่ตื่นสติ สุดท้ายอดไม่ไหว ตบหน้าลูกสาวไปหนึ่งฉาด