คุณชายอิสระเมื่อครู่ยังท่าทางดุดัน ตอนนี้สีหน้าเปลี่ยนไปแล้ว ตะโกนใส่ซางเฟยหว่านว่า "ช่วยด้วย ซา... คุณทวดช่วยด้วย ผมไม่อยากตายนะ!"
ซางเฟยหว่านกล่าวว่า "ตำรวจกำลังจะมาแล้ว อย่าดิ้นรนขัดขืนอีกเลย"
ซุนเจิ้นตงตาแดงก่ำด่าทอว่า "แม่งเอ๊ย แกคือสตรีมเมอร์จอมเสือกนั่นใช่ไหม? ถ้าไม่ใช่เพราะแก อีโง่นี่ก็คงไม่แฉฉัน วันนี้จะปล่อยฉันไป หรือไม่ก็ตายไปด้วยกัน!"
"ตายไปด้วยกันงั้นเหรอ?" ซางเฟยหว่านหัวเราะ "แกคู่ควรหรือ?"
ชั่วพริบตา เธอก้าวเท้าไป ซุนเจิ้นตงยังมองไม่ทันเห็นการเคลื่อนไหวของเธอ ก็ถูกเธอจับข้อมือไว้ ได้ยินเสียง "กร๊อบ" กระดูกหัก
มีดในมือก็ถือไว้ไม่อยู่ หล่นลงมาตามแรงโน้มถ่วง ไม่เบี่ยงไม่เบนปักเข้าใส่เท้าของคุณชายอิสระพอดี
คุณชายอิสระ: "..."
วินาทีถัดมา เสียงร้องเหมือนหมูถูกเชือดดังสนั่นหวั่นไหว: "อ๊าาาา! เท้าผม... อ๊าาา พิการแล้ว! พิการแล้ว!"
ระหว่างที่ซางเฟยหว่านมัดซุนเจิ้นตง คุณชายอิสระยังคงร้องโหยหวน
เธอโยนคนไปทางคุณชายอิสระ: "หุบปาก ดูคนไว้ดี ๆ ถ้าเกิดเรื่องอีก ฉันจะไม่ช่วยคุณแล้ว"
หางตาคุณชายอิสระยังมีน้ำตาคลอ ถูกเธอตวาดก็ไม่กล้าร้องอีกต่อไป นั่งอยู่ข้าง ๆ ด้วยท่าทางน้อยใจ
วิกฤตผ่านพ้นไปแล้ว ต่อจากนี้คือพิธีส่งวิญญาณ
ดวงวิญญาณของวังวังอ่อนแอถึงขีดสุด เริ่มสลายแล้ว
ซางเฟยหว่านจ้องมองวิญญาณของวังวัง ปากท่องคาถาส่งวิญญาณอย่างรวดเร็ว
ทุกตัวอักษรที่เธอท่องจะกลายเป็นอักษรสีทองที่จับต้องได้ ตกลงบนดวงวิญญาณของวังวัง ช่วยซ่อมแซมพลังวิญญาณ
ไม่นาน ดวงวิญญาณที่เดิมจางจนแทบมองไม่เห็นก็กลับมารวมตัวเป็นรูปร่างอีกครั้งภายใต้แสงทองศักดิ์สิทธิ์
ซางเฟยหว่านหยุดท่องคาถา กล่าวกับวังวังว่า "เธอตายแล้ว ไม่อาจอยู่ในโลกมนุษย์ต่อไปได้ ไปบอกลาเจ้าของแล้วรีบไปเกิดใหม่เถิด"