หลังจากได้รู้จักกับซางเฟยหว่าน ในใจของอวี๋เป่ยหมิงก็มีสิ่งที่ต้องห่วงใย มีเป้าหมายที่เป็นของตัวเองอย่างแท้จริงในที่สุด
เขาต้องรีบหลุดพ้นจากพันธนาการที่เกาะเกี่ยวร่าง ให้ยืนอยู่ตรงหน้าเธออย่างสมศักดิ์ศรี แล้วบอกเธอว่า:"ฉันพอใจในตัวเธอ"
แต่ชะตากรรมก็กลั่นแกล้งเขา หล่อนกลับเป็นศิษย์โดยตรงของกู้ชิงเฉิน
เมื่อเขายืนอยู่บนจุดสูงสุด ดาบแห่งการแก้แค้นก็แทงทะลุหัวใจของกู้ชิงเฉินในที่สุด เขาก้มหน้าลงก็เห็นใบหน้าเธอเต็มไปด้วยความตกใจและโศกเศร้า
"เหตุใดต้องฆ่าตัวตาย?" อวี๋เป่ยหมิงถามกู้ชิงเฉินด้วยความโกรธ "แกคิดว่าตายแล้วทุกอย่างจะจบลงงั้นหรือ?"
กู้ชิงเฉินกล่าว:"ความขัดแย้งระหว่างสองสำนักมีมานาน ความรักความแค้นหลายชั่วอายุคน แยกถูกแยกผิดมานานจนเลิกคิดได้ เลิกแยกแยะได้ ฉันก็เคยเหมือนเธอ คิดว่าเพียงแค่แก้แค้นฆ่าศัตรูได้ก็จะยุติความขัดแย้ง แต่ลืมไปว่าการแก้แค้นตอบโต้กันไปมานั้น จะจบลงเมื่อใด หากฉันตายแล้วจะระงับความแค้นของเธอและมารดาของเธอได้ ฉันก็เต็มใจตาย ขอเพียงความขัดแย้งระหว่างสองสำนักยุติลงเท่านั้น อย่าได้ฆ่าฟันกันอีกเลย"
ในที่สุด สงครามระหว่างสองสำนักก็จบลงด้วยผลที่ทั้งสองฝ่ายบอบช้ำ
และระหว่างเขากับเธอ ก็ไม่มีช่องทางให้หมุนกลับได้อีกต่อไป
ใครถูกใครผิด?
เมื่อยืนในมุมของแต่ละฝ่าย พวกเขาก็ไม่ได้ผิด
หากจะว่าผิด บางทีการพบกันครั้งแรกก็ผิด การรู้จักกันก็ผิด การอยู่ด้วยกันก็ผิด!
หากไม่ได้พบ ไม่ได้รู้จัก ไม่ได้อยู่ด้วยกัน ก็คงไม่มีปมขัดแย้งมากมายในภายหลัง
ในโลกในกระจกนั้นมืดมัวหม่นหมอง ไม่เห็นฟ้า ไม่เห็นดิน