โลกในกระจกล่มสลาย ทุกสิ่งกลับคืนสู่ความโกลาหลดั่งแรกเริ่ม อวี๋เป่ยหมิงติดอยู่ในนั้นไม่อาจออกไปได้
ระหว่างนั้น เขาพยายามหาวิธีมากมาย แต่ก็ไร้ผล
เขาเคยลองเดินวัดระยะ แต่ไม่ว่าไปทางไหน สุดท้ายก็กลับมาที่จุดเริ่มต้นเสมอ
จุดเริ่มต้นนั้นก็คือเขตอาคม ที่ซึ่งกระจกนับไม่ถ้วนรวมตัวกันแน่นหนาราวเม็ดทราย
ขณะนี้ เขายืนอยู่หน้ากระจกนับพัน แต่มองหากระจกที่อยู่ตรงหน้าซางเฟยหว่านได้อย่างง่ายดาย
ซางเฟยหว่านยืนอยู่หน้ากระจกมาหลายวันแล้ว เธอพยายามหาวิธีเปิดโลกในกระจกเช่นเดียวกับอวี๋เป่ยหมิง แต่น่าเสียดายที่ไร้ผลเช่นกัน
ชิวผู้เฒ่ายืนอยู่ข้างเธอ คิ้วขมวดด้วยความทุกข์ร้อน "ทำไงดี? อาจารย์ผมทำไงดี? ถ้าอาจารย์ออกมาไม่ได้ตลอดชีวิต ผมจะทำยังไง?"
พอพูดถึงความโศกเศร้า เขาก็กอดหินเรืองแสงทองที่อวี๋เป่ยหมิงฝากไว้ ร้องไห้สะอึกสะอื้น "อาจารย์เอ๋ย ลูกศิษย์ช่างไร้ประโยชน์ คิดอยู่หลายวันก็คิดหาทางช่วยอาจารย์ไม่ได้ โอย ๆ อาจารย์ อย่าตายนะ ลูกศิษย์ยังไม่ได้ตอบแทนบุญคุณอาจารย์เลย!"
อวี๋เป่ยหมิงถอนหายใจ "นี่มันร้องไห้ไว้อาลัยให้ฉันก่อนตายหรือไง?"
ไป๋จวิ้นก็เฝ้าอยู่ที่ห้องน้ำเช่นกัน เมื่อก่อนเขามักจะมองอวี๋เป่ยหมิงไม่ถูกตา แต่ตอนนี้อวี๋เป่ยหมิงช่วยเขาไว้โดยไม่รู้ว่าจะเป็นหรือตาย ทำให้เขารู้สึกผิด
"อวี๋เป่ยหมิง คราวนี้ถ้านายออกมาได้ ต่อไปฉันจะไม่เกลียดนายอีกแล้ว"
จางเสวี่ยเสวี่ยรู้สึกแสบจมูก "ประมุขเขาอวี๋ นายเป็นคนโกหกจริง ๆ ตกลงจะให้ฉันไปเขาโส่วหลงดูดพลังปราณวิญญาณ นายจะผิดคำพูดไม่ได้นะ!"