"หว่านหว่าน ทำไมท่านประมุขเขาอวี๋ถึงไม่ออกมา มีวิธีช่วยท่านประมุขเขาอวี๋ออกมาได้ไหม?"
จางเสวี่ยเสวี่ยร้อนใจมาก ตะโกนพร้อมกับทุบกระจกไปด้วย จนไป๋จวิ้นต้องเอ่ยเตือน "อย่าทุบจนแตกนะ ไม่งั้นจะออกมาจริง ๆ ไม่ได้"
เธอจึงหยุดมือ
ซางเฟยหว่านพยายามทำใจให้สงบ แต่เรียวมือที่ซ่อนอยู่ในชายแขนเสื้อกลับสั่นน้อย ๆ อย่างแทบไม่เห็น
ภายนอกกระจกผ่านไปเพียงครู่เดียว แต่ภายในกระจกเวลาล่วงเลยไปครึ่งวันแล้ว
อวี๋เป่ยหมิงยังปลอดภัยอยู่หรือไม่? ถ้าเกิดอะไรขึ้นล่ะ…
เธอรีบสำรวมจิตท่องบทสวดทำใจให้สงบในใจ เพื่อให้ความคิดที่วุ่นวายกลับเข้าสู่ความสงบอีกครั้ง
ยามนี้บางอย่าง เธอรู้ดีว่าตนเองห้ามตื่นตระหนกเด็ดขาด
หากแม้แต่เธอยังเสียหลัก แล้วอวี๋เป่ยหมิงที่ติดอยู่ใต้กระจกจะทำอย่างไร?
ชิวผู้เฒ่า ใช่แล้ว ชิวผู้เฒ่า!
ชิวผู้เฒ่าเป็นศิษย์ของเขา บางทีอาจจะมีความสัมพันธ์พิเศษกับเขา และรู้ได้ว่าเขายังมีชีวิตอยู่หรือไม่!
ขณะเดียวกัน ชิวผู้เฒ่าที่กำลังกินมื้อดึกอยู่ รู้สึกกระสับกระส่ายใจไม่เป็นสุข ต่อให้เป็นบะหมี่คลุกพริกน้ำมันที่อร่อยขนาดไหนก็กินไม่อร่อย
ทันใดนั้น เขาราวกับสัมผัสได้ถึงบางอย่าง จึงรีบหยิบหินเรืองแสงทองออกมาจากกระเป๋าเสื้อ
หินเรืองแสงที่เคยส่องสว่างเจิดจ้า บัดนี้กลับมืดหม่นไร้ประกาย
ชิวผู้เฒ่าสีหน้าเปลี่ยนไปทันที วางตะเกียบแล้วพุ่งตัวออกไป แม้แต่เสียงเรียกของเจิ้งหลานซินที่อยู่ข้างหลังก็ไม่คิดจะตอบ
เพิ่งก้าวออกจากประตูหมู่บ้านจัดสรรเจี้ยงเยว่ซานจวง ก็เจอกับซางเฟยหว่านที่รีบกลับมาพอดี
ชิวผู้เฒ่าถามอย่างร้อนใจ "อาจารย์ของผมล่ะ? เขาไม่ได้ไปทำธุระกับคุณหรอกหรือ? คนล่ะ?"