ที่ซิงคงเอนเตอร์เทนเมนต์
ซางเฟยหว่านนั่งอยู่ในห้องทำงานซีอีโอของไป๋จวิ้น มองดูบทภาพยนตร์ที่ไป๋จวิ้นยื่นให้
"คุณทวด ผมหาบทโปรเจกต์ใหญ่ๆ มาให้ทั้งหมด ลองดูให้ดีๆ ว่าชอบเรื่องไหน ผมจะจัดให้ได้เลย ตามบารมีในวงการของคุณทวดตอนนี้ รับบทนำได้สบายๆ"
แต่ดูไปดูมาก็ไม่เห็นโดนใจสักเรื่อง
ไป๋จวิ้นรีบพูดขึ้น "ไม่ถูกใจก็ไม่เป็นไร ผมหาให้ใหม่ มีเรื่องที่เหมาะแล้วค่อยรับก็ได้"
ซางเฟยหว่านดูบทภาพยนตร์แล้วส่วนใหญ่จะดูที่ความถูกชะตา ถ้าไม่มีเรื่องที่เหมาะก็ไม่ฝืน
ระหว่างคุยเล่น ก็ต้องเอ่ยถึงปีศาจต้นจันทน์อีกครั้ง
"คุณทวด ผมได้ยินมาว่าปู่ถันถูกใครบางคนหลอก"
"คนที่ร่ำรวยขึ้นมาฉับพลัน ยากที่จะไม่เปิดเผยทรัพย์สมบัติ ปู่ถันก็เป็นคนนิสัยซื่อๆ แบบนั้น ถูกหลอกก็เป็นเรื่องปกติ"
ไป๋จวิ้นนึกถึงคำพูดที่ซางเฟยหว่านเคยพูดไว้ก่อนหน้านี้:
"อย่าไปคิดว่าพวกเขาอายุเป็นพันปีแล้ว แต่ต้นไม้นั้นแตกต่างจากมนุษย์และปีศาจอื่นๆ พวกเขารู้แจ้งช้ากว่า ถึงแม้ตอนนี้ จิตใจของพวกเขาก็ยังเหมือนเด็กอายุสิบกว่าขวบ"
ดังนั้นนอกจากซางเฟยหว่านจะเลี้ยงดูปีศาจต้นไม้ทั้งหลายแล้ว แต่ละเดือนก็แค่ให้เงินเดือนไม่กี่พันหยวน
พอมาถึงไป๋เฉิงเฟิงที่ให้หนึ่งแสนทันที ปีศาจต้นจันทน์ก็เหินห่าง และเกิดเรื่องขึ้นจริงๆ
ไป๋จวิ้นคิดแล้วพูด "ไม่งั้น ให้พ่อผมลดเงินเดือนให้เขาหน่อยดีไหม ให้หนึ่งหมื่น?"
ซางเฟยหว่านพูด "เกรงว่า เขาจะไม่พอใจเอาน่ะสิ"
จากมัธยัสถ์ไปสู่ฟุ่มเฟือยง่าย จากฟุ่มเฟือยกลับมามัธยัสถ์ยาก
กลับมาถึงเจี้ยงเยว่ซานจวง ซางเฟยหว่านก็เห็นโต๊ะอาหารเต็มไปด้วยอาหารหลากหลายชนิด ด้วยสไตล์ที่โดดเด่นขนาดนี้ เห็นทีเดียวก็รู้ว่าเป็นฝีมือของใคร