โจวเผิงแข็งทื่อราวกับหิน ยืนนิ่งอยู่บนเรือไม้เล็ก พึมพำกับตัวเองว่า "พาผมไป พาผมไป"
หลี่จวินร้อนใจแทบแย่ กลัวว่าสหายร่วมรบจะเป็นอันตราย จึงชักปืนออกมายิงไปที่หญิงสาวประหลาดนั้นดังปัง ๆ หลายนัด
ปืนของพวกเขาเป็นปืนที่ผลิตขึ้นพิเศษ หากเป็นผีทั่วไปที่โดนเข้าแล้วก็ต้องวิญญาณสลายไปทันที
แต่หญิงสาวประหลาดคนนั้นโดนยิงไปหลายนัด แค่เซถอยหลังไปไม่กี่ก้าวเท่านั้น
เธอถูกทำให้โกรธจนใบหน้าบิดเบี้ยว ส่งเสียงคำรามออกมา
วินาทีถัดมา มือเล็ก ๆ สีขาวซีดจำนวนนับไม่ถ้วนก็ยื่นออกมาจากบ่อน้ำ บางมือก็ฉุดขาของหลี่จวินพยายามจะลากเขาลงไปในน้ำ บ้างก็ปีนขึ้นมาที่ขอบเรือพยายามจะขึ้นเรือ
โชคดีที่เรือเร็วลำนี้ดูภายนอกธรรมดา แต่จริง ๆ แล้วทำจากวัสดุพิเศษ สิ่งชั่วร้ายเพียงแค่แตะต้องก็ร้องกรี๊ดแล้วรีบปล่อยมือ ไม่กล้าเข้าใกล้
แม้แต่หลี่จวินเองก็รีบถอยเข้าไปในห้องโดยสารหนึ่งก้าว เพื่อไม่ให้ถูกพวกปีศาจลากลงน้ำ
แต่เพียงแค่พริบตาเดียว ตอนที่เขามองอีกครั้ง ก็พบว่าโจวเผิงและหญิงสาวพายเรือประหลาดคนนั้นหายไปแล้ว
เขารีบหยิบเครื่องสื่อสารออกมาเตรียมเรียกหน่วยกู้ภัย แต่กลับพบว่าไม่มีสัญญาณใด ๆ เลย
เป็นห่วงสหายร่วมรบไม่หาย เขาจึงสตาร์ทเรือเร็วอีกครั้งแล้วแล่นเข้าไปในถ้ำเพื่อค้นหา ยิ่งเข้าไปข้างในมากเท่าไร พลังหยินก็ยิ่งหนาแน่นขึ้นเท่านั้น เขาค่อย ๆ หมดสติไปโดยไม่รู้ตัว
พอตื่นขึ้นมาอีกทีก็เป็นเช้าวันรุ่งขึ้นแล้ว เขาลอยตามเรือเร็วออกมานอกถ้ำ