เสี่ยวไป๋โมโหจนสุดหัวใจ "ช่างน่าบัดซบนัก! เราจะพลิกแผ่นดินนี้ให้ก้ำกึ๋นเปลี่ยนขั้ว แล้วเหยียบย่ำผู้ชายทุกคนจนราบคาบ!"
ไป๋จวิ้นรีบห้ามทันที "ไม่ๆๆ ผมไม่อยากกลับไปเป็นไป๋หมู่ตันอีกแล้วจริง ๆ! สิ่งที่อยู่ในคลิปเมื่อกี้มันเป็นแค่กรณีเฉพาะจริง ๆ โลกใบนี้ก็ยังสวยงาม ยังอบอุ่นดีออก ผู้ชายดี ๆ ก็มีเยอะ อย่างเช่นผมไง ต่อจากนี้ผมจะอยากมีลูกเป็นผู้หญิงอย่างเดียวเลย ใช่ไหมเสวี่ยเสวี่ย?"
จางเสวี่ยเสวี่ยขย้อนตาใส่เขา "ถ้าเธอออกลูกเอง ฉันก็ไม่มีปัญหาอยู่แล้ว"
เสี่ยวไป๋หันไปถามซางเฟยหว่าน "พี่เทพีจันทร์ สิ่งเหล่านั้นมันเป็นเรื่องจริงหรือ?"
ซางเฟยหว่านพยักหน้า "จริง แม้แต่ตอนนี้ แม้แต่ในประเทศที่สงบสุขแบบนี้ ก็ยังมีบาปกรรมผุดขึ้นทุกวัน ความดีกับความชั่ว ความมืดกับความสว่าง ดำรงอยู่ร่วมกัน"
"แต่ถ้ามองจากมิติที่สูงกว่านี้สักหน่อย เธอจะพบว่า ผู้ชายกับผู้หญิงไม่ควรเป็นฝ่ายต่อต้านกัน หากแต่เป็นฝ่ายพึ่งพาอาศัยกัน"
"ความดีความชั่วของโลกไม่ได้ถูกกำหนดโดยเพศใดเพศหนึ่ง มันขึ้นอยู่กับการนำทางของระบบกฎเกณฑ์มากกว่า ถ้าระบบนั้นล้าหลัง งมงายแบบสมัยเก่า ก็ย่อมก่อให้เกิดนิสัยเสีย ๆ แบบสมัยเก่าตามมาเป็นเงาตามตัว"
"แม้แต่คนที่แก่นใจไม่ได้เลวร้าย ภายใต้ระบบแบบนั้น ก็จะค่อย ๆ ถูกดูดกลืน จมลึกอยู่ในนั้นโดยไม่รู้ตัว"
"ฉะนั้นสมัยโบราณถึงมีแม่สามีใจร้าย ที่เอาความทุกข์ยากที่ตนเคยประสบมาลงทับสะใภ้ซึ่งก็เป็นผู้หญิงด้วยกันเหมือนกัน จากเหยื่อกลายเป็นผู้กระทำ"