กรงกระต่ายอยู่ติดกับกรงไก่พอดี มีเนื้อที่ราวหลายสิบตารางเมตร ข้างในเลี้ยงกระต่ายไว้เป็นฝูงใหญ่ มีทั้งสีเทาและสีขาว
พอเห็นคนเข้ามา พวกมันนึกว่าจะได้อาหาร จึงกระโดดต๊องแต๊งวิ่งมาหากันทั้งฝูง
ซางเฟยหว่านกวาดสายตามองผ่าน ๆ ไม่เห็นกระต่ายตัวไหนหลับอยู่เลย
เจ้าของฟาร์มอธิบายอยู่ข้าง ๆ ว่า "ตัวนั้นอยู่ในโรงเรือนของเราได้แค่สองสามวัน หลังจากนั้นก็หายไป น่าจะหนีไปเอง ช่วงที่มันอยู่ก็ไม่นาน เลยลืมเรื่องนี้ไปแล้ว"
ซางเฟยหว่านรู้สึกในใจว่าเสี่ยวไป๋ต้องยังอยู่ในฟาร์มแน่ ๆ และต้องจมอยู่ในห้วงฝันไม่เคยตื่นมาตลอด พลังของเธอก็ค่อย ๆ แผ่อิทธิพลไปทั่วฟาร์มโดยที่ใคร ๆ ไม่รู้ตัว จึงเกิดเรื่องประหลาดมากมายขึ้นตามมา
แต่ถ้ามันหลับอยู่ ก็ควรจะนิ่งไม่ไหวติงนี่? ทำไมถึงหายไปได้ทั้งตัวล่ะ?
ซางเฟยหว่านกวาดสายตาสำรวจโรงเรือนกระต่ายอย่างละเอียด
โรงเรือนด้านสามเป็นโครงไม้ แล้วล้อมรอบด้วยตาข่ายเหล็ก กระต่ายข้างในจึงหนีออกมาไม่ได้
ส่วนอีกด้านหนึ่งติดชิดกับกรงไก่พอดี ใช้ผนังร่วมกัน
ผนังกรงไก่ก่อด้วยอิฐแดง ไม่ห่างนักมีประตูหลังของกรงไก่ เมื่อคืนไป๋จวิ้นก็ก้าวข้ามประตูบานนั้นเข้าไปสู่โลกแห่งฝันที่ขั้วสวรรค์นรกกลับพลิก
"ทุกคนกระจายกันหา เสี่ยวไป๋ต้องอยู่แถวนี้แน่"
ทุกคนแยกย้ายกันทันที คุ้ยหาทั้งในและนอกกรง ทั้งในและนอกกรงไก่
สุดท้ายเมื่อแหกเสื่อฟูมที่ปูรองก้นกรงออกจนหมด จึงพบว่าตรงนั้นมีรูรั่วอยู่