ชายหนุ่มหันไปมองเจิ้งหลานซินที่ยืนแข็งทื่อด้วยความตกใจ แล้วขมวดคิ้วถาม "ไม่กลับบ้านอีกหรือ ยังยืนโง่อยู่ที่นั่นอีก"
เจิ้งหลานซินตั้งสติได้ แล้วพูด "ฉัน...ฉันกลัว นายจะไปไหน พาฉันไปด้วยได้ไหม"
ชายหนุ่มไม่พอใจ สะบัดแขนเสื้อ "รู้จักกลัวแล้วหรือ ตอนที่เพียงพอนขอให้ตัดสินว่าเหมือนคนเมื่อกี้ เธอกลับใจดีจะตาย"
เจิ้งหลานซินพูด "ฉันคิดว่าหลังจากมันขอให้ตัดสินว่าเหมือนคนแล้วมันจะปล่อยฉันไป ฉันก็ไม่คิดว่ามันจะยังอยากกินฉันอีก ทั้งที่ฉันช่วยมันแล้ว ในนิทานก็บอกไว้ไม่ใช่หรือ ว่าขอให้ตัดสินว่าเหมือนคนไม่สำเร็จถึงจะถูกแก้แค้น"
ชายหนุ่มหัวเราะเยาะ "ปีศาจก็คือปีศาจ จะไปพูดเรื่องศีลธรรมอะไรกับมัน ในนิทานก็ไม่ถูกทั้งหมด ปีศาจบางตนรู้คุณ บางตนกลับเนรคุณ"
เจิ้งหลานซินพูด "ใช่ ๆ ฉันรู้แล้ว! พาฉันออกไปจากที่นี่ได้ไหม ตอนนี้ฉันแยกทิศไม่ถูกแล้ว ไม่รู้จะไปทางไหน ถ้าเจอปีศาจเข้าอีกฉันคงตายแน่"
"ผู้หญิงนี่น่ารำคาญ ไม่มีความสามารถอะไรยังกล้าเที่ยวเตร่"
เขาพูดดูถูกเธอไม่หยุด แต่สุดท้ายก็ยังทำความดี ช่วยพาเธอออกไปด้วยกัน
ระหว่างทาง ทั้งคู่ก็ได้พูดคุยกันอย่างเป็นธรรมชาติ:
"อาจารย์ ท่านชื่ออะไร"
"ฉันชื่อชิว อาจารย์บอกว่าฉันถูกเก็บได้จากเนินเขาแห่งหนึ่ง เขาขี้เกียจคิดชื่อ เลยเรียกฉันว่าเสี่ยวชิว"
"ตอนนี้เรียกเสี่ยวชิว ต่อไปล่ะ"
"อาจารย์บอกว่า พอฉันแก่ เขาจะเรียกฉันว่าชิวผู้เฒ่า"